FRINGE blog
terug naar het overzicht
Blog: Yes I can!
07 aug 2009
Het is 7 juni 2009. 20:30 uur en ik sta achterin Toomler, mijn vertrouwde comedyclub. Ik heb dit nu vaak genoeg meegemaakt om precies te weten wat er gaat gebeuren. Over een paar minuten klinkt de Comedytrain tune door de speakers en wordt de MC van de avond aangekondigd. Het enige verschil is dat de voice-over vanavond niet zal beginnen met "Ja ja dames en heren..." maar waarschijnlijk met iets van "Yes yes ladies and gentlemen."
-
Op 16 maart stuurt Sander van Opzeeland ons een mailtje. Hij heeft het plan om met een aantal comedians in augustus af te reizen naar Schotland om tijdens het Fringe Festival "aan Amerikaanse en Engelse comedians te laten zien hoe je moet stand-uppen". Een ambitieus statement, omdat grote namen uit de comedyscene gebrand zijn om tijdens het festival te rocken.
Het lijkt me wel wat, maar ik twijfel. Ik zit pas net bij Comedytrain, moet mijn draai nog vinden binnen de groep. Dat is verschrikkelijk. Het is een club mensen die niet alleen op, maar ook naast het podium tegen elkaar opboksen om de leukste te zijn. Ik sta onderaan deze comedyvoedselketen. Vertaald naar kantoortermen ben ik die gast die koffie moet halen en shit moet kopiëren. Mijn stropdas wordt nog iedere dag met een nietpistool aan mijn bureau geniet.
In mijn achterhoofd zit ik ook met de delegatie van de allereerste Schotland-reis. Toen gingen grootheden als Theo Maassen, Micha Wertheim, Hans Teeuwen en Raoul Heertje die uitdaging aan. Als ik nu toezeg, betekent dat dan dat ik denk dat ik net zo goed ben?
In het kader van de unieke kans en het opdoen van ervaring besluit ik het toch te doen. Ik meld me aan bij Sander en we zien wel wat er van komt.
-
Drie maanden verder, het is inmiddels 7 juni, en ik sta achterin Toomler, mijn vertrouwde comedyclub. Stefan zal deze avond MC-en en Thijs van Domburg, Emilio Guzman, Sander van Opzeeland en ik zullen spelen. In het Engels. Voor (grotendeels) Nederlands publiek, waarschijnlijk benieuwd welke Nederlandse comedygod deze keer zijn geluk aan de andere kant van de Noordzee wil zoeken. Ik voel een naar soort druk. Of nee... angst, dat woord zocht ik. Hoe reageren mensen als ze Theo Maassen verwachten, maar deze onbekende oranje gast krijgen?
Het wordt de eerste avond voor het Amsterdam Underground Comedy Collective in deze samenstelling, maar de tweede keer dat ik in het Engels speel. De eerste keer was tijdens een "Comedytrain International Presents..." met Markus Birdman en Owen O'Neill. Die keer ging goed. Hoewel het raar is om in een andere taal te stand-uppen, zeker in de club waar je altijd in het Nederlands speelt, lukte het best aardig. Ik had wat materiaal vertaald en een nieuw stuk in het Engels geschreven. In de zaal zaten toen, vanwege de internationale comedians, ook behoorlijk wat Engels publiek. Als ik gespeeld heb en het klamme zweet tussen de billen laat opdrogen komt de ene na de andere Engelsman vertellen wat hij ervan vond. Dat doet Nederlands publiek ook na shows, maar alleen door hun duim op te steken of je te negeren alsof je een ziekte hebt. Vanavond word ik echter aangesproken door een kleine hobbit met een accent wat ik niet kan plaatsen. Hij begint zijn zinnen steeds met: "Oi yeah..." en een van de weinige dingen die ik meekrijg is dat ik op Prince Harry lijk (vanwege mijn haarkleur, ik ben natuurlijk geen nazi) en dat ik daar zeker iets mee moet doen. Bedankt, ik neem het mee. Van Markus Birdman krijg ik nog wat bruikbare commentaren (toch ook dat Prince Harry ding, Frodo was right), stevige kritieken en wat scherpere punchlines, dus ik ben tevreden. En benieuwd naar deze tweede keer...
Stefan is op het gebied van spelen in het Engels de meest ervaren comedian en zal daarom vanavond MC-en. Sander sluit af. Geheel democratisch word ik door de rest aangewezen om te openen. Thijs op twee, pauze, Emilio op drie. Dat is de volgorde van deze eerste officiële "thuiswedstrijd" in het tenue van het AUCC.
Ik sta in mijn hoofd door mijn set heen te bladeren als ik ineens hoor dat ik word aangekondigd. Ik loop op en speel. Het gaat aardig. Niet bijzonder goed, maar zeker niet slecht. Ik merk dat ik in mijn hoofd de eerste keer probeer te herhalen. Wat waren toen de sleutelzinnetjes, op welk woord zat de lach? Het is precies zoals mijn tweede keer in het Nederlands ook ging. De eerste keer stond ik onbevangen te spelen, de tweede keer probeerde ik dat (on)bewust te kopiëren. Toch ben ik niet ontevreden. Ik heb wat nieuw materiaal gedaan en bij een verspreking redde ik me er aardig uit. Ik ben blij dat ik ook in het Engels blijkbaar open genoeg sta om in het moment te spelen. Het is wel gek om voor voornamelijk Nederlands publiek in het Engels te spelen. Het vraagt ineens een hele andere manier van vertellen. Er moet kort en bondig geformuleerd worden, willen ze het oppikken. Straks in Edinburgh zal dat iets anders zijn, maar van Stefan begreep ik dat ze in Amerika en Engeland op open podia steeds maar 3 minuten per comedian krijgen. Dat dwingt de comedians dus tot het schrijven van puntige, snelle grappen. Niet mijn sterkste punt, daar moet ik dus aan gaan werken.
Na afloop van de show evalueren we de avond als geheel en iedere comedian an sich. We zijn eerlijk. Over elkaars grappen, over de taalbeheersing en over de verwachtingen die we van elkaar (mogen) hebben. Daniel Arends, die niet speelde maar gewoon kwam kijken, geeft kritiek op mijn accent. Het is te Engels. Hij vertelt dat het hier in Nederland niet zo erg is, maar dat het Engelse publiek toch graag een Nederlands randje hoort, omdat ze anders net zo goed naar een Engelse comedian hadden kunnen gaan kijken. Het klinkt logisch, maar dat zou toch best een probleem kunnen worden. Ik weet niet hoe het komt of waar het vandaan komt, maar mijn accent is inderdaad best Engels. Maar hoe gek het ook klinkt, het kost me meer moeite om met een Nederlands accent te spreken, dan 'with a stiff upperlip'.
Het gevoel na deze eerste, echte avond is in ieder geval dat we er de komende twee maanden allemaal nog hard aan moeten werken, maar dat het Amsterdam Underground Comedy Collective ook bij de uitwedstrijden in Edinburgh in ieder geval niet van de mat gespeeld zal worden.
-
Op 16 maart stuurt Sander van Opzeeland ons een mailtje. Hij heeft het plan om met een aantal comedians in augustus af te reizen naar Schotland om tijdens het Fringe Festival "aan Amerikaanse en Engelse comedians te laten zien hoe je moet stand-uppen". Een ambitieus statement, omdat grote namen uit de comedyscene gebrand zijn om tijdens het festival te rocken.
Het lijkt me wel wat, maar ik twijfel. Ik zit pas net bij Comedytrain, moet mijn draai nog vinden binnen de groep. Dat is verschrikkelijk. Het is een club mensen die niet alleen op, maar ook naast het podium tegen elkaar opboksen om de leukste te zijn. Ik sta onderaan deze comedyvoedselketen. Vertaald naar kantoortermen ben ik die gast die koffie moet halen en shit moet kopiëren. Mijn stropdas wordt nog iedere dag met een nietpistool aan mijn bureau geniet.
In mijn achterhoofd zit ik ook met de delegatie van de allereerste Schotland-reis. Toen gingen grootheden als Theo Maassen, Micha Wertheim, Hans Teeuwen en Raoul Heertje die uitdaging aan. Als ik nu toezeg, betekent dat dan dat ik denk dat ik net zo goed ben?
In het kader van de unieke kans en het opdoen van ervaring besluit ik het toch te doen. Ik meld me aan bij Sander en we zien wel wat er van komt.
-
Drie maanden verder, het is inmiddels 7 juni, en ik sta achterin Toomler, mijn vertrouwde comedyclub. Stefan zal deze avond MC-en en Thijs van Domburg, Emilio Guzman, Sander van Opzeeland en ik zullen spelen. In het Engels. Voor (grotendeels) Nederlands publiek, waarschijnlijk benieuwd welke Nederlandse comedygod deze keer zijn geluk aan de andere kant van de Noordzee wil zoeken. Ik voel een naar soort druk. Of nee... angst, dat woord zocht ik. Hoe reageren mensen als ze Theo Maassen verwachten, maar deze onbekende oranje gast krijgen?
Het wordt de eerste avond voor het Amsterdam Underground Comedy Collective in deze samenstelling, maar de tweede keer dat ik in het Engels speel. De eerste keer was tijdens een "Comedytrain International Presents..." met Markus Birdman en Owen O'Neill. Die keer ging goed. Hoewel het raar is om in een andere taal te stand-uppen, zeker in de club waar je altijd in het Nederlands speelt, lukte het best aardig. Ik had wat materiaal vertaald en een nieuw stuk in het Engels geschreven. In de zaal zaten toen, vanwege de internationale comedians, ook behoorlijk wat Engels publiek. Als ik gespeeld heb en het klamme zweet tussen de billen laat opdrogen komt de ene na de andere Engelsman vertellen wat hij ervan vond. Dat doet Nederlands publiek ook na shows, maar alleen door hun duim op te steken of je te negeren alsof je een ziekte hebt. Vanavond word ik echter aangesproken door een kleine hobbit met een accent wat ik niet kan plaatsen. Hij begint zijn zinnen steeds met: "Oi yeah..." en een van de weinige dingen die ik meekrijg is dat ik op Prince Harry lijk (vanwege mijn haarkleur, ik ben natuurlijk geen nazi) en dat ik daar zeker iets mee moet doen. Bedankt, ik neem het mee. Van Markus Birdman krijg ik nog wat bruikbare commentaren (toch ook dat Prince Harry ding, Frodo was right), stevige kritieken en wat scherpere punchlines, dus ik ben tevreden. En benieuwd naar deze tweede keer...
Stefan is op het gebied van spelen in het Engels de meest ervaren comedian en zal daarom vanavond MC-en. Sander sluit af. Geheel democratisch word ik door de rest aangewezen om te openen. Thijs op twee, pauze, Emilio op drie. Dat is de volgorde van deze eerste officiële "thuiswedstrijd" in het tenue van het AUCC.
Ik sta in mijn hoofd door mijn set heen te bladeren als ik ineens hoor dat ik word aangekondigd. Ik loop op en speel. Het gaat aardig. Niet bijzonder goed, maar zeker niet slecht. Ik merk dat ik in mijn hoofd de eerste keer probeer te herhalen. Wat waren toen de sleutelzinnetjes, op welk woord zat de lach? Het is precies zoals mijn tweede keer in het Nederlands ook ging. De eerste keer stond ik onbevangen te spelen, de tweede keer probeerde ik dat (on)bewust te kopiëren. Toch ben ik niet ontevreden. Ik heb wat nieuw materiaal gedaan en bij een verspreking redde ik me er aardig uit. Ik ben blij dat ik ook in het Engels blijkbaar open genoeg sta om in het moment te spelen. Het is wel gek om voor voornamelijk Nederlands publiek in het Engels te spelen. Het vraagt ineens een hele andere manier van vertellen. Er moet kort en bondig geformuleerd worden, willen ze het oppikken. Straks in Edinburgh zal dat iets anders zijn, maar van Stefan begreep ik dat ze in Amerika en Engeland op open podia steeds maar 3 minuten per comedian krijgen. Dat dwingt de comedians dus tot het schrijven van puntige, snelle grappen. Niet mijn sterkste punt, daar moet ik dus aan gaan werken.
Na afloop van de show evalueren we de avond als geheel en iedere comedian an sich. We zijn eerlijk. Over elkaars grappen, over de taalbeheersing en over de verwachtingen die we van elkaar (mogen) hebben. Daniel Arends, die niet speelde maar gewoon kwam kijken, geeft kritiek op mijn accent. Het is te Engels. Hij vertelt dat het hier in Nederland niet zo erg is, maar dat het Engelse publiek toch graag een Nederlands randje hoort, omdat ze anders net zo goed naar een Engelse comedian hadden kunnen gaan kijken. Het klinkt logisch, maar dat zou toch best een probleem kunnen worden. Ik weet niet hoe het komt of waar het vandaan komt, maar mijn accent is inderdaad best Engels. Maar hoe gek het ook klinkt, het kost me meer moeite om met een Nederlands accent te spreken, dan 'with a stiff upperlip'.
Het gevoel na deze eerste, echte avond is in ieder geval dat we er de komende twee maanden allemaal nog hard aan moeten werken, maar dat het Amsterdam Underground Comedy Collective ook bij de uitwedstrijden in Edinburgh in ieder geval niet van de mat gespeeld zal worden.