Blog: Eerste thuiswedstrijd 09 aug 2009 Het is 21 juni 2009. Twee weken geleden speelden we voor het eerst als Amsterdam Underground Comedy Collective. Toen niet in de basisopstelling, want Martijn Koning ontbrak. Vanavond zijn we voor het eerst compleet. Toomler zit helemaal vol en er zitten zelfs echte Engelsen en Canadezen! Proef je enige verbazing in de vorige zin? Dat klopt! De laatste keer zaten er voornamelijk Nederlanders die benieuwd waren of we op ons bek zouden gaan.

Vooraf zitten we in de kantine van het Hilton. Er wordt wat nieuw materiaal aan elkaar voorgelegd, reacties gepeild en steenkolenengels gesproken. De line-up wordt bepaald. Martijn als MC, dat is ieder geval duidelijk. Uit Kees' blog over 2007 begreep ik dat Eric van Sauers aanbood om iedere avond te openen... die rol van toffe gast is bij ons nog niet geclaimd.

De show begint en het is een hele relaxte avond. Publiek wat er zin in heeft, een fijne sfeer om te spelen en een goeie energie in Toomler. Toch zie ik dat halverwege de show zo'n tien mensen de zaal uitlopen. Terwijl er op het podium nog steeds gespeeld wordt. Ik vraag me af waarom dat is, want dat is echt heel grappig. Navraag leert dat in het buitenland vaak na twee comedians een pauze zit. En omdat er al twee comedians geweest waren, dachten de Canadese rokers dat het pauze zou zijn; "This guy is really funny, but this cigarette was calling my name." Crazy people.

Na de pauze is het mijn beurt. Vorige keer werd ik gewezen op mijn aanwezige Engelse accent, ik besluit dat met een grap te benoemen. Die grap is licht arrogant, maar ze lachen. Ik zie Canadese vlaggen op tafeltjes staan en besluit er naar te vragen met een flauw taalgrapje: "What's that all aboet?" De Canadezen vinden het geweldig. In mijn achterhoofd bedank ik Ted, Barney, Marshall, Lily en vooral Robin! Daarna blijken de opmerkingen over de vergelijking met Prince Harry allemaal waar te zijn, want ook die grappen werken. Dan kak ik een beetje in. Mijn begin is in ieder geval goed, maar 'halfway through the middle' zit nog een dip. Ik pak de draad voorzichtig weer op richting het einde en loop tevreden het podium af.

Vanavond was de laatste avond als collectief, vanaf nu spelen we allemaal nog individueel mee met de Comedytrain International Summer festival avonden. Een week lang, iedere avond. Want oefening baart kunst. Engelstalige kunst in dit geval.