Blog: Free Fringe 13 aug 2009 Als ik aan kom bij het huis waar ik de komende drie weken zal verblijven, wordt de deur open gedaan door Laura. Zij doet de productie van het Amsterdam Underground Comedy Collective. Ik hobbel achter haar aan voor een rondleiding door het huis. Ruim 20 minuten later heb ik alles gezien. Het huis is gigantisch. We hebben allemaal onze eigen kamer en daarnaast een prima keuken, fijne badkamers en een game/living/chillroom. Zes comedians in één huis. MTV zou er een mooie serie 'The real world' van kunnen maken.

's Avonds ga ik mee naar The Underbelly, de plek waar we deze maand spelen. Iedere avond om 21:30 maken we daar een show van een uur. Een MC en drie comedians. Ik wist dat The Underbelly groot was, maar het ding heeft zoveel verdiepingen dat het al snel een doolhof wordt. Overal zaaltjes waar acts geprogrammeerd staan. Er gebeurt van alles tegelijk en overal is leven. Ik krijg meteen zin om te spelen. Ik ga pas meedoen vanaf de 18e, dus ik moet een weekje geduld hebben, maar wat een toffe sfeer hangt hier.

Na de show volg ik de groep naar The Cow Cafe, een kleine bar onderin The Underbelly. 's Nachts, van 22:00 tot 03:00 hebben ze daar een soort showcase/open podium voor de acts die in The Underbelly geprogrammeerd staan. Het is rumoerig, klein en erg gezellig. Stand-up comedy wisselt zich af met half-naakte Moulin Rouge achtige danseressen. Geweldig. Ik vraag Laura of ze mij daar zo snel mogelijk het podium op kan krijgen. Niet vanwege de danseressen, maar omdat ik wil spelen, natuurlijk! Mensen toch! Laura vraagt het degene die de line-up doet, maar die zit de komende dagen vol. Ik moet zelf op jacht.

De volgende dag hoor ik viavia van een open spot in een café net buiten het centrum. Het is niet echt een open podium, maar meer een guest spot, wat zoiets betekent als dat je mee mag doen in een bestaande line-up. Het is in The Illicit Still, een kleine bar, een van de locaties voor het Free Fringe Festival; het gratis alternatief voor het festival waar wij spelen. De routebeschrijving die ik meekrijg bevat de zin: "Tussen de twee hoerententen door en dan linksaf".
Ik ben er om 15:00, de eventuele open spot zou voor de show van 18:00 zijn, maar ik begreep dat je het beste vroeg kunt aanmelden. De uitbater van het café vertelt me dat de lui van die show ("Yorkshire comedians, funny & interbred"... echt waar!) er nog niet zijn.
Ik besluit te wachten, ik wil toch nog wat grappen schrijven en dat kan prima in een café. Terwijl ik mijn schrijfblok erbij pak gaat er achter mij ineens een gordijn dicht. Er gaat een spot aan en er klinkt muziek. He? Ik kijk verbaasd om me heen. Er zitten nog drie mensen die geen idee hebben wat er gebeurd. Er komt een jongen op. "Hi people! Welcome to Double Penetration, the stand-up comedy show by Michael and Jason!" Langzaam dringt tot me door dat ik publiek ben geworden. Dit is gek. Heel gek.

Michael en Jason spelen allebei een half uur. Voor vier mensen, die allevier niet gekozen hebben om publiek te zijn. Het is gek, maar daardoor juist wel een soort intiem. Na afloop geeft Michael me een flyer voor "Jokes from the Underground". Als ik hem vertel dat ik op zoek ben naar een plek om te spelen, biedt hij me 10 minuten aan bij de show waar ik nu de flyer van bekijk. "It's gonna be crowded tonight, a lot more people than just now." Ik doe het. Ik speel vanavond bij "Jokes of the Underground".

Ze hebben 800 pond uitgegeven aan het drukken van flyers. Ze hebben vandaag zes uur buiten op straat deze flyertjes uitgedeeld. Uiteindelijk zitten er elf mensen in het roze geverfde hok... waarvan er maar twee gekomen zijn vanwege de flyer. Michael had gelijk. Er zijn 'a lot more people'. Zeven om precies te zijn.
Ik merk meteen wat een verwend rotjoch ik ben. In Nederland wordt alles voor me geregeld, terwijl deze jongens voor alle kosten opdraaien, moeten flyeren en niet betaald krijgen voor hun optredens. We spelen vanavond in een klein hok, met roze muren, spiegels aan de wand en één spot. Het is er heet. Het voelt alsof ik iets illegaals ga doen. Ik heb er zin in. Het wordt mijn eerste keer optreden in Edinburgh. Hoe gek het gezien de omstandigheden en het publiek misschien ook klinkt, ik vind het geweldig. Ik besef me ineens dat ik in het buitenland ga optreden. Mijn ouders kunnen trots op me zijn. Ik ben nooit de internationale voetbalheld geworden die mijn vader graag had gezien, maar fuck it, ik ga in het buitenland grappen maken.

Ik kan dit niet vaak genoeg zeggen: "Ik ben niemand. Ik ben geen gevestigde naam, ik sta niet op het punt van doorbreken en ik heb zelfs nog een baan naast mijn comedywerkzaamheden. Ik ben een beginner, pas net amateur-af. Het is een voorrecht om hier in Edinburgh te mogen spelen."

Maar ik sta hier. Ik ga het soort-van-podium op met een gevoel van trots en nederigheid. Het klinkt misschien als helemaal niks, maar ik mag optreden in het buitenland. En het gaat best ok. Natuurlijk is het hard werken voor elf mensen, maar deze elf mensen hebben er zin in. En ik ook. Na afloop ben ik trots. Ondanks de hitte, de mobiele telefoons, het gebrek aan publiek en de crappy installatie, heb ik het gedaan!
Ik wil meer. Ik ben gretig. Ik moet op jacht naar nog een open podium voor morgen. Heb je een zaaltje met drie mensen en een paardenkop? Kom maar, ik doe het!