Blog: De laatste vier dagen 2 sept 2009 Op mijn verjaardag staat er eigenlijk niets bijzonders op het programma. Het wordt gewoon weer 'another day at the office'. Ik slaap een beetje uit, neem een douche en start de laptop maar weer op. Er moet geschreven, geschaafd en een spelletje gedaan worden. Iedereen is overdag een beetje op zichzelf, maar tijdens de shows zijn we een hecht collectief wat samen staat voor het resultaat.


foto: IJsberen voor de voorstelling

Kees van Amstel is erbij en dat geeft me een extra prikkel. Twee jaar geleden heeft hij hier ook gestaan (en er nog uitgebreider over geschreven dan ik nu doe), dus hij weet waar hij aan begint. Gisteren was zijn eerste show en hij zet meteen duidelijk neer dat hij hier niet gekomen is om maar een beetje aan te rommelen. Als hij het overdag dan ook al heeft over dutje doen, powernap en slaaptekort begin ik toch te twijfelen. Het festival duur nog drie dagen, maar Kees is nu al kapot? Of is het concentratie? Ik besluit in ieder geval om ook voor het optreden een beetje te liggen en naar muziek te luisteren. Baat het niet...

"Give a big round of applause for your birthdayboy and compere for this evening... René van Meurs." Het gaat langs me heen. Het korte dutje heeft me eigenlijk alleen maar moe gemaakt. Ik loop op en gelukkig begint er niemand te zingen. Ik vind dat altijd een beetje gênant. Ik ken die mensen niet, zij kennen mij niet en om dan meteen al een happy birthday te krijgen, is ook zo wat. We spelen met dezelfde line-up als gisteren en dat was een prima avond. Ook deze show wordt een goede. Heel erg fijn dat we allemaal zo lekker spelen, zelfs nu de vermoeidheid enigszins begint toe te slaan. Als aan het einde van de avond nog een keer ter sprake komt dat het mijn verjaardag is, benoem ik dat met twee grapjes en krijg ik toch een fijn verjaardagsapplaus. Met een goed gevoel sluiten we de avond af. Comedytrain collega Roué Verveer is langsgekomen en geeft ons complimenten. We nemen hem mee de stad in. Voor shoarma. Omdat ik jarig ben.
Vanavond geen VIPbar of lang doorzakken, vanavond gaan we even naar de Udderbelly, waar Hans Teeuwen zijn laatste show speelt. Als we er aankomen, lijkt iedereen al vertrokken. Terug naar het huis, waar ik besluit om toch maar op tijd naar bed te gaan.

De volgende dag druk ik tot drie keer toe mijn wekker weg. Ik heb slaap nodig. En hard ook. Het festival is bijna op zijn einde en dat geldt ook voor mij. Er zijn nog twee shows, die ik allebei zal MC-en. Het is zaterdagavond en dat betekent dat de zaal goed vol zal zitten. Dat moet dan ook goed voorbereid worden. Het kan zijn dat je je afvraagt hoeveel voorbereiding er in 15 minuten optreden zit, maar daar vergis je je al snel in. Het is repeteren, schaven, spelen, schrappen, repeteren, schaven, spelen... een continue proces waar ook vooral veel energie in gaat zitten. En met de korte nachten breekt dat op. Nog geen zwarte vlekken, nog geen slaappillen... maar veel boekjes lezen, computerspelletjes spelen (voor de kenners: The Curse of Monkey Island III uit 1997) en toch proberen te slapen.

Ik ga niet opscheppen, maar vanavond is weer een hele goede show. Het is echt jammer dat er geen reviewers meer langskomen. Het nieuwtje van Nederlandse comedians in het Engels is er misschien van af, maar als ze deze show gezien hadden, waren ze weer helemaal hyper. Alles klopt, van begin tot het einde. Iedereen speelt strak, de dames van techniek komen na afloop zelfs complimenten geven over onze timing, waardoor alles elkaar soepel opvolgt. Vanavond geen onnodige bijzinnen die het tempo er uit halen, geen gestotter of ehm's... vanavond staat alles zoals het hoort. Een hele fijne show, waar we allemaal heel tevreden op terug kunnen kijken. En dat doen we dan ook, zoals het hoort, onder het genot van een drankje. Weer richting de VIPbar met Stefan, dit keer zonder daar binnen te sneaken, maar met passen die ons gegeven worden.
Binnen valt het aantal VIPS een beetje tegen. Ik herken Jimmy Carr en John Bishop (genomineerd voor de Main Award), Ava Vidal en nog één of twee. Er lopen wel veel jonge meiden op zoek naar comedians. Hé wacht eens, we zijn comedians! Dat we uit Nederland komen, maakt het extra interessant. Als er gevraagd wordt of we beroemd zijn, wisselen Stefan en ik kort een blik. Niemand kent ons hier en omdat we dit gesprek niet dood willen laten bloeden, zijn we vanaf dat moment de "up and coming comedians from Holland". Geen woord gelogen, hooguit iets aangedikt. "Ok, then we will be at your show tomorrow."

De laatste dag slenter ik weer een beetje zoekende door de stad, precies zoals ik mijn festival begonnen ben. Niet op zoek naar open podia, maar op zoek naar snuisterijen, prullaria ende anderzijds weggevertjes voor het thuisfront. Een fijne afleiding, even de mooie stad in en genieten van het weer (eindelijk geen regen), de architectuur en een gebakken aardappel bij Tempting Tattie. Het is de plek waar Richard Herring (voormalig comedypartner van Stewart Lee) altijd eet als hij het Fringe Festival aandoet. Sterker nog, hij is er met 100 bezoekers van zijn show gaan eten en probeerde ondertussen zijn favoriete aardappel (met mango en chutney vulling) naar hemzelf vernoemd te krijgen. Als ik een "potatoe Richard Herring" bestel, wordt er niet eens geknipperd en staat er binnen vijf minuten een dampende aardappel voor mijn neus. Zou het hem dan toch gelukt zijn?

Het is de allerlaatste show vanavond. En we spelen allemaal. Dat wil zeggen, iedere Nederlandse comedian die nog in het huis is. Er zijn al comedians terug naar Nederland voor shows op Lowlands en de Uitmarkt, maar de vijf die nog in Edinburgh zitten, staan vanavond allemaal op de planken. Dat betekent allemaal korter spelen. Er moeten minuten ingeleverd worden en ik moet een keer extra het podium op om iemand aan te kondigen. Ik rijg het in mijn hoofd allemaal aan elkaar en probeer te bepalen wat ik wanneer aan het publiek wil vertellen.
Het wordt een hele bijzondere avond. De meiden die we gisteren wijs gemaakt hebben hoe goed we zijn, zitten ook echt in de zaal. Wow, zo'n artiestenbadge om je nek werkt beter dan welke openingszin dan ook... Op de eerste rij zitten vijf Nederlanders die, zodra ik op kom, Nederlands tegen me beginnen te praten. In het Engels antwoorden lijkt niet te helpen, in het Nederlands antwoorden weiger ik (om de rest van de zaal niet buiten te sluiten). Uiteindelijk lukt het met een grap om de boel klaar te zetten voor de eerste comedian. Martijn opent de laatste avond, Kees volgt en daarna doet Sander vijf eerlijke minuten. Stefan sluit af en zo zit onze Fringe er op. Een bijzondere laatste show en ergens voel ik al een soort weemoed. Het zit er op. We spelen niet meer in Edinburgh dit jaar. Het is klaar. Dik een half jaar hebben we er naar toe gewerkt en de maand is werkelijk voorbij gevlogen. Ik zit op de rand van mijn energie, heb straks twee dagen in Nederland voordat ik weer in Toomler moet spelen in het Nederlands... maar het was het waard.

In een maand tijd heb ik zoveel verschillende shows gespeeld, waarbij iedere avond me weer iets beter maakte. Soms omdat ik leerde wat ik moest zeggen in lastige situaties, dan weer omdat ik wéér extra minuten in het buitenland heb gespeeld. In ieder geval heb ik iedere avond iets opgepikt. Of ik een betere comedian geworden ben in een maand tijd? Ik hoop het. Gelukkig weet ik dat de ervaring die ik op mijn 24e heb mogen opdoen, me niet meer wordt afgenomen. Ik heb een unieke kans gekregen om mee te gaan met deze reis en het was fantastisch om er deel van uit te hebben gemaakt. Iedereen die daar aan bijgedragen heeft; bedankt!

Zo. Genoeg melancholie. Er was ook een afterparty. Bij Spank. De Late Night van het festival. De show waar muziek uit de speakers beukt, de tap geen seconde dichtgaat en het zweet uit al je poriën loopt. Spank! We Love it. Tenminste, zo zijn de regels. Zodra iemand op het podium het woord Spank! roept, moet je terugschreeuwen. En dat wil dit publiek vanavond ook echt! Terwijl er op het podium niet echt iets bijzonders gebeurd. De comedians die langskomen zijn stomdronken, hun stem kwijt en roepen maar wat. Als grappen niet werken en publiek op het punt van afhaken staat, brullen ze Spank! en is alles weer goed. Het is er bloedheet en de flyers die overdag gebruikt werden om shows te promoten zijn vanavond veranderd in waaiers.

Vast onderdeel van Spank! is de 'naked promotion'. Een minuut lang krijg je een podium om je show te promoten, op voorwaarde dat je dat naakt doet. Maar het festival is klaar... er zijn geen shows meer, toch? Nee, maar daar heeft de MC iets op gevonden. "Since there are no more shows, if anyone wants to come on stage and get naked for no reason... now is the time!" Een gejoel in het publiek. Mijn Edinburgh Fringe festival eindigt met zeven blote piemels.