nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube

Verslag

Jongerentheaterdag 2004

Zwartekat liep afgelopen zondag rond op de Jongerentheaterdag in Rotterdam. In opzet is het een dag waar theater- en muziekprogrammeurs het nieuwste aanbod kunnen zien op het gebied van cabaret, stand-up comedy, theater en muziek. Maar ook 'normaal publiek' is van harte welkom. Het is niet heel erg druk, maar dat komt vast omdat de Jongerentheaterdag na twee jaar in Dordrecht weer terugkeerde in een compleet verbouwd Theater Zuidplein. Waar beneden een grote blinde muur tegenover de garderobe een nogal afstandelijke indruk maakt, zit het met de sfeer in het Theatercafé wel goed. Een groot deel van de muzikale optredens zijn hier te zien waarbij het publiek aan tafeltjes zit met een hapje en een drankje.

Het eerste optreden dat we zien is van Thijs van Domburg in de Grote Zaal. Deze jonge cabaretier won in 2002 het Groninger Studenten Cabaret Festival (jury- en publieksprijs) en sindsdien hebben we hem zo'n vijf, zes keer zien optreden, waardoor we zijn groei goed hebben kunnen volgen. Met het 'multiculturele spreekwoordenboek' en zijn ode aan Lex Goudsmit krijgt hij de zaal gelijk mee. Andere onderwerpen zijn dingen uit je jeugd die tegenvallen als je er later aan terugdenkt, stoppen met studeren, boeken omwisselen in de bibliotheek en bezoeken aan Madurodam en Madame Tussaud's. De conferences worden afgewisseld met liedjes als 'Ik wou dat je een hoer was' en een euro-meezinger.

foto: jacky elbers Na een korte pauze weten Alkemade en Bloemen probleemloos de Grote Zaal te vullen met een half uur uit hun programma 'Hydrohybolisch.' Na de kennismaking van Job Joris met het publiek volgt een leuke scene waarbij Leo Alkemade op zoek is naar een wedstrijdstoel. Roel Bloemen is goed als de wat hooghartige verkoper die hem helpt, maar Alkemade steelt de scene met zijn stoelendans. Twee sketches later staat de stoel opnieuw centraal als Bloemen pijn heeft bij het zitten. Alkemade helpt hem over zijn angst heen in een tweespraak waarbij de humor vooral uit de herhaling wordt gehaald. Leuk, maar na vier variates kennen we de truuk wel. Na een tell sell-parodie, de opname van een hele harde grap en een sketch met twee onderwereldfiguren volgt een enigszins ingetogen scene (in hoeverre dat voor de heren haalbaar is) in een ziekenhuis. De stoel staat op sterven en Alkemade moet afscheid nemen. De uitvaart van de stoel zou een mooie afsluiting zijn geweest, maar er volgt nog een sketch waarbij de heren een jaren 30-filmpje uitbeelden. Eigenaardig, want op dat moment staat in de kleine zaal Jochen Otten, ook van de Koningstheaterakademie in Den Bosch, die ook zo'n scene heeft.

Na opnieuw een korte pauze het optreden van de meest recente winnaars van het Groninger Studenten Cabaret Festival, de Vlaamse formatie Neveneffecten. De Zwartekat-redactie zat toen in de jury. De heren hebben opnieuw groot succes met hun absurdistische wereldkampioenschappen waarbij de geluidsband een grote rol speelt. De kampioenschappen worden afgewisseld met sketches. In 'Huilende mensen' wordt emotie-televisie op de hak genomen. Een 'kandidaat' wordt geconfronteerd met zijn angst voor bestek en een goede vriend doet een schokkende onthulling: hij is een vork. Later volgt de 'Stofzuiger-sketch', volgens ons nu al een klassieker. Een instructeur haalt twee vrijwilligers uit de zaal die een scene moeten spelen waarbij ze een stofzuiger aan de man moeten brengen. Dat is bij Neveneffecten vragen om problemen. De sketch is op het recente Laughing Matters-festival opgenomen voor tv en is waarschijnlijk op 17 maart te zien in de uitzending.

foto: ramon van jaarsveld Na snel een broodje te hebben gehaald in de wél gezellige foyer op de eerste verdieping keren we terug naar de Grote Zaal voor een optreden van Edgar Biervliet. Biervliet won in 2003 de jury- en publieksprijs van het festival CabareteSKE.
Hij begint zijn voorstelling met een vet Surinaams typetje en een blonde pruik. Maar deze gooit hij al snel af om met het publiek te babbelen. Helaas stapt Biervliet om de haveklap uit zijn programma om er commentaar op te leveren. Daarmee haalt hij telkens de vaart uit het programma. Tussendoor volgt een onduidelijk verhaal over 'de liefde van een neger voor een blonde vrouw'. Een onmogelijke liefde noemt hij het zelf. Ongeloofwaardig vooral, want de nichterige toon van Biervliet overschaduwt de hele voorstelling. Toch weet hij een deel van het publiek zodanig in te palmen dat hij de vrouwen in de zaal een 'aangepaste choreografie' laat uitvoeren. Helaas doet hij hier verder weinig mee. Het is ook storend dat hij regelmatig uitbreekt in operette-gezang en het continue over zichzelf heeft. Opmerkingen als 'mensen zeggen dat ik ongelofelijk knap, intelligent en supergrappig ben,' ontberen de nodige zelfspot. Zijn verzuchting dat hij zijn voorstelling heeft moeten comprimeren tot een half uur leidde in de zaal tot de opmerking "Oh, dus hij heeft de grappen eruit gehaald." Het is wellicht beter als Biervliet voor dit soort optredens een evenwichtiger half uur samenstelt.

Omdat Edgar Biervliet langer doorspeelde dan gepland begon het optreden van Domburg en Sopers later dan gepland.
Na een leuk theatraal begin volgt al snel een schoolles engagement met veelal oubollige humor. Het is te prijzen dat ze het engagement voorop stellen, maar het is geen cabaret (of in ieder geval zeker niet leuk genoeg) en dat had het publiek wel verwacht. Gevolg was dat er veel mensen wegliepen uit deze voorstelling.

foto: diana broeders De voorstelling van Jeroen Pater begon tien minuten eerder dan in het programma vermeld stond en daarom spoedden we ons naar het optreden van Anne van Rijn en Hanneke Drenth. Deze 'Dames voor na vieren' speelden een programma waarbij de moeder-dochter-relatie centraal staat. Vers van de Koningstheaterakademie acteren en zingen de dames dat het een lieve lust is. Een Amerikaanse actrice die geconfonteerd wordt met haar enigszins hysterische grootste fan is vermakelijk, maar wel erg vet aangezet. Maar ze overtuigen als comediennes die ook nog eens heel leuk kunnen zingen. Na afloop murmelde de redactie onbewust nog een van de liedjes na. Deze dames zijn nu al onze favoriet voor het aanstaande Concours om de Wim Sonneveldprijs bij het Amsterdams Kleinkunst Festival.

foto: alexandra van leeuwen Het laatste optreden dat we zagen was van Philip Walkate. Met stralende glimlach zingt hij een kritisch lied over Nederland. We flitsen door de tijd als Walkate eerst vertelt hoe hij zich over 27 jaar graag ziet en vervolgens via zegels likken in de jaren vijftig teruggaat naar de jaren zeventig waarin hij opgroeide en een anti-autoritaire opvoeding kreeg. Walkate maakt 'ouderwets' actueel cabaret, hij durft moraliserend te zijn. En dat is op zich alweer verfrissend, al geldt dat niet voor zijn onderwerpkeuze: politiek, files, vrouwenemancipatie. Maar hij geeft er toch telkens een leuke draai aan. Na een liefdesliedje volgt een inburgeringscursus in wel zeer gebrekkig Engels, 'Holland in birdflight'. Daar moet je als publiek dan wel melig genoeg voor zijn. We waren in ieder geval niet de enige die het jammer vonden dat het na een half uur alweer afgelopen was.

------
geplaatst op 25 februari 2004