18e Groninger Studenten Cabaret Festival - eerste halve finale

Gisteren was de Stadsschouwburg Groningen nu eens niet het toneel van gekissebis over de inrichting, maar podium voor de deelnemers van het 18e Groninger Studenten Cabaret Festival. De Zwartekat-redactie bracht voor de halve finales en de finale een sfeerverslag. Cabaretophet.net over de eerste halve finale op 27 oktober:

"Met mijn leeftijd trek ik de gemiddelde leeftijd van de zaal aardig op, heb ik het gevoel! Het Groninger Studenten Cabaret Festival is weer losgebasten in de stad. Een enorme groep studenten wist in 2 uur tijd de schouwburg drie dagen uit te verkopen, wat zich vertaald in een bomvolle schouwburg in het hart van het leukste stadje van Nederland! En ik mag als bejaarde dertiger daartussen plaats nemen, omringd door drie lagen enthousiaste mensen die zich voor de voorstelling laten vermaken door een mix van goede muziek vanaf vinyl en een live saxophonist.

De eerste avond van het festival (in Groningen dan, want de deelnemers zijn al op een uitgebreide tournee geweest om het material aan de wereld te tonen) wordt gepresenteerd door het duo Ruben en Nathan, zelf winaars van Cameretten. Daarom hadden ze wat speciaal voor een festival geschreven materiaal uit de kast getrokken. En met succes, want ze zijn leuke en goede presentatoren, vooral door de luchtige manier waarop ze met het publiek communiceren. Daarmee zorgen ze voor een gezonde omgeving om de kandidaten tot hun recht te laten komen.

De eerste deelnemers zijn Ozzy & Tom. Twee studenten uit Delft die eigenlijk Ewout en Thomas heten. Ze brengen een zelfverzekerde, bijna arrogante voorstelling op de planken. Een goede prestatie als je daarbij bedenkt dat dat alleen kan als je ook echt wat in je mars hebt. De heren verhalen over een terugkerende slagersketch, zingen als nonnen, rappen zich uit te naad en helpen de behoeftige dames die de Fancy waarderen. Af en toe neigt het naar het absurde, maar dat komt niet geheel uit de verf. Met de uitstraling en stemmen zit het wel goed met deze heren. Het materiaal daarentegen blijft te veel hangen in het studentikoze, iets wat voor het festival geen bezwaar hoeft te zijn, maar als de jury moet kijken naar toekomst moet er nog wel wat gebeuren.

Marieke Breukers (studerend te Amsterdam) treedt als tweede op. Ze komt uit het oosten van het land wat zich vertaald in een openingsketch in dialect. Niet om haar moeder als het slachtoffer neer te halen, maar blijkbaar om de hele familie even door te lopen. Haar jeugd, de gebeurtenissen in die tijd, zoals de nieuwe mountainbike en haar metamorfose naar een wilde vrouw die bij een bezoek aan danstent de iT in een paddo/xtc trip terechtkomt, vormen haar doorgaans matige materiaal. Qua uitvoering en zang zit het wel goed bij deze dame, maar het materiaal onsteigt nauwelijk het therapeutisch karakter. Jammer maar waar, al zie ik een goede carriere voor haar in de richting van de toneel of zang.

Hekkesluiter van de deelnemers is Mark van Vliet, een maatschappijleerdocent (in opleiding) uit Wassenaar. De zaal wordt getracteerd op verhalen over wat hij allemaal doet voor een zoen, meisjes uit Leiden, Winnie de Pooh (en al zijn tekenfilmvriendjes), hoe je Jezus tegenwoordig aan de man moet brengen en wat er allemaal kan gebeuren als je een racistische antroposofische vriendin hebt. Zijn stijl is die van een ADHD'er die ook nog eens een tirade wil houden, waardoor het niet altijd even goed te volgen is en er veel materiaal verloren gaat in de uitvoering. De ideeën zijn leuk gevonden, maar toch blijf ik het gevoel houden dat er meer en beter materiaal uit te halen is. Zijn docentenopleiding heeft hem blijkbaar toch veel goed gedaan als je ziet hoe soepel hij met de zaal communiceert. Wat dat betreft is en blijft hij op de eerste avond de publiekslieveling die er zelfs nog een toegift uitperst.

Het gastoptreden van de avond werd verzorgd door oud-persoonlijkheidsprijs-winnaar Ernst van der Pasch, die bezig is met de ontwikkeling van een nieuw theaterprogramma en een combinatie van oud en nieuw materiaal liedjes op het podium bracht. Goede teksten, mooi uitgevoerd! Wat kan daar nou fout mee gaan... niets, helemaal niets! Een terrechte en mooie afsluiter van een mooie avond in Groningen... misschien wel een mooie nacht!"

--

geplaatst op 28 oktober 2004