40e Cameretten festival - 2e halve finale

De rode draad tijdens de tweede voorronde van Cameretten was het slechte geluid. Jandino Asporaat had door slechte techniek ineens een bijzonder schel stemgeluid en helaas had niemand hem verteld dat army tags aan een ketting irritant rammelen tijdens een optreden. Bij Dorine Wiersma viel het optredens zelfs helemaal stil door een niet goed aan gesloten instrument. Twee te vermijden ongemakken.

De voorstelling van Jandino Asporaat, getiteld 'Antiliaanse pot', gaat over zijn familie. Familie is belangrijk. Ook al zijn ze soms vervelend en bemoeien ze ze ongevraagd met je leven, zoals zijn oudere neef Onji die op dramatische wijze stoer denkt te zijn. Maar Asporaat heeft het voornamelijk over zijn dominante, maar trotse moeder. Met verve beeldt hij uit hoe niet een blanke vrouw, maar zij de eerste vrouwelijke dirigent was wanneer ze hem er met de pollepel van langs geeft. Op zulke momenten zet hij met theatrale middelen een mooi beeld neer en een goede grap. Dat zelfde geldt voor het bezoek van de deurwaarder aan zijn buurvrouw, Tanja. Asporaat vertelt verhalen en neemt de tijd om te genieten van zijn optreden. Dat neigt echter een beetje naar rekken en ik krijg het vermoeden dat hij niet sterk genoeg materiaal heeft om een half uur te kunnen vullen. En dat is jammer, want hij staat met een naturele flair op het toneel. Hij heeft een expressief gezicht, een goede fysiek en beschikt over een prima zangstem. De verstaanbaarheid van zijn spreekstem zou nog wel wat kunnen verbeteren. Zoals gezegd staat familie centraal in zijn voorstelling. De oprechte trots die er vanaf straalt is bijkans ontroerend. En het is dan ook passend hoe hij ook aan het einde van zijn optreden wordt begeleid door de drumband, die volledig bestaat uit zijn broertjes. Asporaat moet veel meer materiaal verzamelen, maar hij is een plezier om naar te kijken en ik hoop dat de jury de persoonlijkheidprijs ook dit jaar weer uit de kast trekt.
-www.jandino.nl


Het tweede optreden van de avond betreft opnieuw een Belg. Begijn Le Bleu lijkt nog het meest op een autistische boekhouder, maar volgens zijn moeder heeft hij een treffende gelijkenis met Elvis. Uit zijn grote boekentas haalt hij door hem verzamelde sneeuwdoosjes (met de thema's heiligen, dieren en dorpen & steden). Zijn grote wens is om ooit alle doosjes tegelijk te laten sneeuwen. Er volgt een bizarre vertelling over zijn vertrokken vrouw (die het nu met zijn vader doet), een verbastering van Brels 'Ne me quitte pas' tot 'Ga je tiete pa', een onmoeting met een verloskundige, zijn carriere als openraam-zanger en de wandeling naar het strand met een gehandicapt Roodkapje en een Britse voetbalsupporter waarna het einde der wereld nakend is. Tussendoor probeert Le Bleu tevergeefs al zijn sneeuwdoosjes te laten sneeuwen. Le Bleu speelt een half uur lang een typetje dat enerzijds bijna vervelend druk lijkt, maar tegelijk genoeg fascineert om te blijven kijken. De hele voorstelling druipt van een absurdisme waar de Belgen patent op lijken te hebben en doet in zijn wendingen wel een beetje aan Wim Helsen denken. Het voordeel van Helsen is dat je bij hem niet zoveel het idee hebt dat je naar een typetje kijkt. En dat is bij Le Bleu nadrukkelijk wel het geval.
-www.begijnlebleu.be

Afsluiter van vanavond is Dorine Wiersma. Ze verdient alleen al een pluim omdat ze haar optreden heeft afgemaakt. Na haar openingslied bleek namelijk een ander instrument, een looppedaal waarmee ze zichzelf kan opnemen en terugspelen, niet goed te zijn aangesloten. Op dat moment gieren de zenuwen je door het lijf en dat heeft haar verderop in haar optreden toch parten gespeeld. Het is te hopen dat de jury haar hier niet op afrekent. De rode draad door haar programma is dat Wiersma afscheid heeft genomen van haar band. Ze staat er nu alleen voor en is daar blij mee. Want ze heeft de band niet meer nodig. Ze is volkomen te vreden met -o ironie- haar nieuwe looppedaal. Wiersma weet bij deze stukken niet helemaal het leuke cynisme te vinden zoals Jeroen van Merwijk dat bijvoorbeeld heeft en geeft het wat meer een naargeestig gevoel mee. En zo kan het niet bedoeld zijn. Grote kracht van Wiersma blijft haar gitaarspel, ze is dan ook prof gitariste. Haar zangstem is redelijk, daarbij wordt ze vooral gered door soepel lopende teksten. Eerder stond Wiersma met het duo De Doos al in de finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival en solo bij het Leids Cabaret Festival. Nu dus bij Cameretten. Grotendeels met nieuw materiaal, maar ook met oudere liedjes. Nu treden mensen in het begin wel vaker lang op met hetzelfde materiaal, maar ik vind het wel enigszins ongepast om een lied als 'De rukker' op drie grote festivals opnieuw te brengen. Gelukkig heeft ze haar lied waarbij ze zich muzikaal begeleid met een kruik, wel voorzien van een geheel nieuwe, nog betere tekst. Of ze er dit keer de finale mee haalt is echter afwachten.
-www.dorine.info

Na twee avonden heb ik nog geen afgetekende winnaar gezien. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de derde voorronde van vanavond. Dan spelen Pia & Hennie, Jeroen Bouwhuis en Lenny.

--

geplaatst op 25 november 2005