nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube

Ingezonden bericht

Juryrapport Gronings Studenten Cabaret Festival - Finale 2006

We waren erg benieuwd hoe de kwaliteit van het festival dit jaar zou zijn. Sinds de organisatie het persbericht verstuurde waarin werd gemeld dat er dit jaar maar vier deelnemers door de selectie zijn gekomen, hoorden we vaak om ons heen: ´Het zal wel niet veel soeps zijn dit jaar.´ Maar het kon natuurlijk ook betekenen dat de lat hoog, of hoog genoeg gelegd is en dat we juist alleen festival-waardige deelnemers te zien krijgen. Wat de jury betreft is het zoals dit laatste: we hebben ons drie avonden uitstekend vermaakt.

Bij een festival als dit is het spelen voor de deelnemers altijd veel moeilijker tijdens de finale, dan tijdens de halve finale. De spanning is groter en het publiek kritischer. Dat was vanavond ook voelbaar. En Berit Companjen had daar het meest last van.

Johan Goossens - 1e prijs

Je staat ontspannen op het podium, je communiceert goed met de zaal, je vertelt je scherpe kijk op de wereld die voortdurend voor herkenning zorgt. Je pakt onmiddellijk de zaal: ´Kijk mij eens met een neger praten`, prachtig.

En wat een opluchting voelt de jury als er dit festival eindelijk iemand komt met engagement, iemand die naar de wereld kijkt en zich niet beperkt tot navelstaren. Al waren jouw bespiegelingen over je eigen leven ook leuk.

Je neemt het thema studentenleven, zonder dat het ooit studentikoos of cliché wordt. Je weet in de juiste bewoordingen een situatie te schetsen, het is nooit een woord teveel. Wat een prachtige zegswijzen: ´een wasje draaien´, ´eerst een broodje hartig´ en natuurlijk het ´rommelig interbellum´, briljant!

Het eerste deel van je programma is nogal makkelijk qua onderwerpkeuze: Aldi, Tellsell, de cursus, studentenhuis. Vanaf het moment dat je van je thuissituatie overstapt naar een grotere belevingswereld, wanneer je begint met Eline Vere, wint je programma aan diepgang en originaliteit. Eerst denk je wat moeten we daar nou mee, bijna niemand kent het boek nog, maar na een paar zinnen wordt je er gewoon in meegesleurd.

Het pornoverhaal begint grappig, maar het had niet echt gehoeven. En dierenporno heb jij ook echt niet nodig.

Je optreden was voor ons net als duur Chinees siervuurwerk: eerst knalt het een paar keer gigantisch, je denkt het kan harder of mooier, dan blijken er toch nog fantastische effecten bewaard gebleven - en op het moment dat het wilt oprapen dan komt er nog een finale klapper! Dan bedoelen we natuurlijk de brief aan de paperclips, daarmee valt in een paar zinnen je hele programma op zijn plaats.

En o ja: we kijken nooit meer met dezelfde blik naar Agnes Kant.

Berit Companjen - 2e prijs

Je voelt je thuis op het podium en je verleidt ons steeds meer om mee te gaan in je observaties en fascinaties. Maar het duurt bij ons even voordat we goed in het verhaal komen en we hadden het idee dat er vandaag hier en daar iets mis ging, door de zenuwen. Je openingsdansje is energiek en waarschijnlijk lekker voor jezelf om te doen, maar de functie in het programma ontgaat ons.

Je brengt een rond verhaal over de schepping en de relatie tussen man en vrouw, het wordt opgebouwd door een aantal onderwerpen aan te stippen waar je later op terugkomt en zo ontstaat een mooi geheel. Er is dus goed over nagedacht, maar daarin dit zit ook een gevaar: het lijkt soms erg geconstrueerd, met een zorgvuldig bedachte rode draad.

Soms staat de inhoud onnodig ver van jou af, zo schets je bijvoorbeeld dwanggedachtes die je bij anderen ziet: het schilderij vernielen en het voor de trein springen. Hou dat gewoon bij jezelf. Dan leren we jou beter kennen en begrijpen we ook hoe het toch kan dat zo´n ontwapenend, bijna naïef ogend meisje toch zo´n volwassen visie op het leven heeft.

Natuurlijk horen we het bijbelverhaal al zo vaak voorbijkomen in het cabaret, net als de man-vrouw thematiek trouwens; we zuchten dan wel eens, met name het mannelijke deel van de jury. Maar je bent een goed vertelster met een originele visie op beide thema´s. Je vertelt lekker compact, je hebt veel oneliners, die eergisteren overigens beter uit de verf kwamen. Het lukt jou om vrouwelijke kwetsbaarheid te laten zien en daarin neem je niet alleen de vrouwen, maar ook de mannen mee.

En dan had je voor ons nog een verrassing: het liedje, dat we nog nafluiten in de pauze. Leuk gevonden, ook om Herman van Veen moesten we erg lachen. Het lied zou aan kracht winnen als je het meezingen aan het einde weglaat. Durf daarin meer risico in te nemen en ook in de rest van je programma trouwens, je zoekt te veel houvast in de vorm, laat het los dan wint je programma aan spanning en spontaniteit. Dan kun je ook beter omgaan met de omstandigheden waarin je speelt. Vertrouw gewoon op je talent.

------
geplaatst op 28 okt 2006