‘Vaak gaat het in Staat om angst. Hij bespreekt de vrees voor burgelijkheid, maar heeft het ook over bange kerkgangers en de angst voor terroristen. Uiteindelijk eindigt hij met zijn eigen vrees: de angst om door anderen te worden ingehaald.’ Recensent Merijn Henfling vervolgt: ‘Meer dan in zijn vorige show kiest Van der Wal voor de diepte, en dat is moedig. Het cabaretpubliek kent hem vooral als grappenmaker van radio en tv, maar op het podium laat hij meer zijn serieuze, bedachtzame kant zien.’ Toch concludeert Het Parool dat niet alle pretenties worden waargemaakt. ”Subtiel’ is nu eenmaal niet het woord dat Van der Wal heeft uitgevonden. Maar, en dat is prijzenswaardig, hij steekt zijn nek uit en is niet uit op gemakkeliujk scoren. In die zoektocht mag hij volgende keer nog een stapje verder gaan.’
foto: Martin Oudshoorn
‘Tijdens de premiere van Heden Soup! wordt pas duidelijk hoe groot de misser van de Leidse jury was. Helsen speelde het verbijsterende publiek in De Kleine Komedie volledig aan flarden met zijn mix van absurdisme, poëzie, bewegingstheater en geniale gekte. Zelden hoor je een zaal zó vanuit de tenen bulderen van de lach. Zelden hoor je een zaal zo ademloos kijken en luisteren naar een acteur die ook een meester blijkt te zijn van ontroerende stiltes.’ Ruud Meijer schrijft verder: ‘En geen grap is gratuit: Helsens hele voorstelling is één groot gevecht tegen de fundamentele eenzaamheid van de mens. Heden Soup! is een vroeg meesterwerk van een cabaretier die nog maar net is begonnen.’
De gehele lofzang is na te lezen op de site van zijn impresariaat:
–Helsen grossiert in geniale gekte
foto: Koen Broos
Kommil Foo, Raf en Mich Walschaerts, vieren hun vijftien-jarig jubileum met een drie-dubbel-cd ‘Het beste live’ en het best of-programma ‘Wolfijzers en schietgeweren.’ Een voorstelling met natuurlijk weer de grote thema’s: leven, dood, liefde. Dat levert niet altijd de vrolijkste liedjes op. In een interview met Rinske Wels in Trouw op 4 november jongstleden zeggen ze daarover:
‘Gelukkig zijn moet je thuis doen, niet op een podium. Da’s niet interessant. Het is heel moeilijk om ‘gelukkig zijn’ op een podium boeiend neer te zetten.’ En: ‘Een clown zit met een sikkeneurige smoel voor de spiegel en schildert een enorme lach op zijn gezicht. Dat dubbele zoeken wij ook in onze humor.’
De Haagsche Courant sprak op 29 oktober met Sjaak Bral over zijn nieuwe voorstelling ‘Op ware grootte’. Dit keer zit er een heuze boodschap in het programma verstopt: ‘Dat mensen de dingen in deze televisiedemocratie niet meer op ware grootte zien. Ze kijken niet meer naar de dingen zoals ze die zouden moeten zien. Beslissingen nemen op basis van oppervlakkigheden, niet kijken wat eronder zit. Die boodschap zit er wel in, voor de fijnproevers, maar ook als je dat niet ziet, heb je een vermakelijke avond. Je lacht je toch wel suf.’ Naast zijn theaterprogramma blijft Bral columns schrijven, presenteren en deelnemen in het panel van het tv-programma ‘Ook dat nog’. Hij zegt daarover: ‘Ik doe er nog twaalf. Ik weet niet of ik er daarna mee doorga. Nee, het is niet zo dat mensen door ‘Ook dat nog’ naar de theaters komen. Ik was al jaren bezig in het theater vóór ‘Ook dat nog’, hè. Dus ik had die bekendheid al.
Bral zit onderwijl vol plannen. Hij gaat wellicht een cd met popliedjes opnemen en hij werkt aan zijn vijfde theatershow die ‘Bloedlink’ gaat heten. ‘Ja, daarin ga ik me écht kwaad maken. Dat wordt een harde show.’
In het Algemeen Dagblad schreef Arno Gelder op 6 november het volgende over ‘Op ware grootte’:
‘(..) Na vier programma’s is Sjaak Bral het niveau van lokale moppentapper ruimschoots ontstegen.(..) Sjaak is een mondiale huiskamerfilosoof geworden die de wereld beschouwt als een armzalige verzameling microben, stofjes in de wind, die niet meer in staat zijn de zaken op ware grootte te bezien. Dat levert een aantal hilarische conferences op, waarin Bral zich ontpopt tot een anti-held die het eigenlijk ook niet meer weet.’
–Hilarische Bral in filosofische show
Lange tijd was de droogkomische stotter van Marc Scheepmaker niet te zien in de theaters. Na het winnen van de juryprijs op het Leids Cabaret Festival in 1995 maakte hij één theaterprogramma, maar verdween vervolgens van de cabaretpodia. Het Haarlems Dagblad sprak eind oktober met hem. Zo vertelde hi waarom het niet tot een tweede avondvullende voorstelling kwam. Dat was omdat hij problemen kreeg met zijn impresariaat. ‘Dat had te maken met verkeerde verwachtingen.(..) Het was ook de tijd dat het zap-cabaret opkwam. Alles moest snel en dat is nu juist iets dat ik helemaal niet ben. Mijn stijl is absoluut niet spetterend en explosief. Dat was dus gedoemd om te falen.’ Scheepmaker knapte af op het cabaret en koos voor de stand-up comedy bij de Comedytrain. Momenteel speelt hij samen met Micha Wertheim, Steef Cuijpers en Ronald Goedemondt een Comedytrain-dubbelprogramma, waarbij op een avond telkens twee comedians spelen. Scheepmaker vertelt het Haarlems Dagblad dat het gecombineerd spelen hem uitstekend bevalt en datzelfde geldt volgens hem ook voor het publiek. ‘Ikzelf zou ook zeggen: een uur Marc Scheepmaker is mooi.’
‘Een cabaretier die het publiek binnen dertig seconden op de maat van de muziek laat meeklappen, die heeft kwaliteiten.’ Toch is recensent Gerard Jager kritisch, met name over de steeds onderbroken verhaallijn:
‘(Het) prachtige verhaal komt echter niet zo goed uit de verf, omdat het in tweeën is geknipt. De opgebouwde spanning verdwijnt meteen op het moment dat hij uit het verhaal stapt en met de zaal de diepere laag bespreekt.(..) De vele losse eindjes vallen niet altijd op het goede moment op de goede plek. Daardoor komen de kwaliteiten van dit jonge talent niet helemaal tot hun recht. Want dat Van der Zanden een publiek als geen ander kan bespelen met zijn ogen, zijn mimiek, zijn gebaren en zijn lichaamshouding, dat weten we na vijf minuten al.’
Het Rotterdams Dagblad bezocht de voorstelling van Delfts Blok en schreef daar op 31 oktober bij monde van Peter Ouwerkerk vrij kritisch over:
‘(Het programma) laat zich vangen in: een pedoseksueel, een Goebbels- en Hitler-parodie verpakt in een tv-spelletje, een kale homo, het verschil tusen een aap en een neger (de dikke lippen), Turken – dat is net zoiets als Marokkanen, en er moeten 300.000 homo’s dood omdat er niet genoeg puppies kunnen worden gemaakt. Hahaha? De stereotiepen holderdebolderen het toneel af. Alsof je bij een vmbo-avond bent, waar eindelijk eens wordt gezegd wat je denkt. (..) Het lijkt (..) soms op zapcabaret maar dan zonder kop-staartbotsingen. Het leidt nooit tot blikschade. Of je moet schrikken van stoere woorden als kloten en neuken.’
Mocht u denken dat dat kritisch was, het programma ‘Lustrum’ van Brigitte Kaandorp en Bert Klunder werd op 6 november j.l. geheel afgefikt in De Volkskrant:
‘Na het zien van Lustrum is maar één conclusie mogelijk: (..) het artistieke huwelijk tussen Kaandorp en Klunder verkeert in een diepe crisis.’ En: ‘De voorstelling is niets meer dan een avondje lachen om vals zingende acteurs en mislukte acts. Zo akelig, langdradig, nietszeggend en amateuristisch als zo’n feestavond kan zijn, zo is Lustrum.’
met dank aan Bumme en Marije