nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Nieuws

Vanuit de zaal: Cameretten – 3e voorronde

Sabine Balk, heeft op Theaterhuis De Trap drie jaar lang les gehad van professionele acteurs en regisseurs.
In ‘Sjef’ heeft Balk een uitlaatklep gevonden voor alle elementen die haar bezig houden: humor, zang en muziek. Helaas is het nog geen evenwichtige mix. Na een oscar-winnares (Oh my god, oh my GOD!) volgt een korte inleiding over het paradijs en Adam en Eva, om te concluderen dat zijzelf de appel is. En niet zo maar een appel, maar een gestoofde appel met kaneel. Een heerlijk gerecht, dat dreigt te verpieteren door de afwezigheid van Sjef.Wat volgt is ondermeer een sensuele dans, gegoochel met statistieken, geworstel met een slipje, de zoektocht naar echte liefde en een ‘hergeboorte’ met de voeten in een berg tuinaarde. Pas dan vindt ze het contact met Sjef weer, die plots wel erg veel van God wegheeft. Het publiek moet zich vervolgens via een spervuur van licht in de hemel wanen. Daar ontmoet Balk diverse beroemdheden waar ze helaas geen enkele goede grap over weet te maken. Terug op aarde, vermoed ik, spreekt ze een vrouw aan die ze vervolgens weer als Eva ziet, dat werd me ook niet helemaal duidelijk. Een fraai lied op het eind kan het optreden helaas dan al niet meer redden.
Het programma allemaal nogal gekunsteld over en de overgangen tussen de verschillende onderdelen verraden niet de invloed van een regisseur. Desalniettemin staat er toch een vrouw op het podium die met goed materiaal een interessant programma zou kunnen maken.

Menno Nicolai is een opvallende verschijning tussen de overige kandidaten. Geen jonge god op het podium, maar een man (uit 1945, reeds) die 26 kilo geleden gestopt is met roken. Na zijn werkzame leven besloot hij bezig te houden met het schrijven van liedjes, die hij vervolgens nu zelf voor het voetlicht brengt.
Hij pakt het publiek meteen met een lied over een ouwe timmerman, een ouwe hoer en een ouwe vent op het toneel dat heel slim samenvalt. Het programma zit vol met liedjes met ijzersterke tekst en muzikale begeleiding, onder meer een lied over zijn anti-kinderlied en het nette grove lied over de seksuele uitspatting van meneer van Drimmelen. Wanneer een microfoon uitvalt laat hij zich niet uit het veld slaan en tot een nieuwe microfoon wordt gebracht speelt hij tot enthousiasme van het publiek de tijd nog even vol op de piano. Later begeleidt hij zich ook de accordeon, maar dat instrument beheerst hij toch een stuk minder.
Tijdens de conferences vertelt Nicolai dat hij moeite heeft met kiezen. Hij wilde altijd al artiest worden, maar telkens was er iemand die een ander idee voor hem had en ja, dat leek hem ook wel wat. Voor een kantoorbaan bleek hij na 35 jaar toch niet zo geschikt en evenmin voor het vaderschap. Dat levert wel weer een hilarisch verhaal op over de omgang met zijn kinderen.
Het programma ‘Toeval’ is een afwisseling van liedje-conference-liedje. Dat hij telkens gaat staan zodra hij de conference brengt, maakt het wat plichtmatig, maar dat is nergens echt storend. Nicolai hoort in de finale van Cameretten thuis.
www.mennonicolai.nl

Jochen Otten is vierdejaars student aan de Koningstheaterakademie in Den Bosch. Naar eigen zeggen brengt hij met ‘Foeha’ een energieke cocktail van cabaret, toneel, beeldpoëzie, mime en clownerie. Een voorstelling over het lichaam. Ottens lichaam is dan ook niet te missen want hij staat vrijwel naakt op het podium en is zeer fysiek in zijn optreden. Hij springt, loopt, kronkelt, ligt en rent. Zijn openingsact is sterk waarin hij het eerste deel van de voorstelling samenvat. ‘Alles ligt al vast, maar ik heb daar toch ook invloed op,’ roept hij strijdvaardig. Toch gebeurt het precies zoals hij beschreef, een mooi spel met het verwachtingspatroon.
Hij transformeert moeiteloos naar een dame uit op een erfenis, naar een proleet (‘ik zit bij een bende’) en Jambers. Terugkerende personages zijn een clown die een uitgedroogde plant poogt te redden en de eerder genoemde proleet. Diens moeder is ziek en hij verwijt Otten dat zij door hem elke voorstelling moet sterven. Ook een beeld van de jonge Jezus lijkt haar niet te kunnen redden. De voorstelling krijgt toch een happy end wanneer de clown alsnog de plant weet te redden. Otten is een bijzondere verschijning die zijn fysiek fraai weet te combineren met verteltalent.

Door Richard van Bilsen

www.cameretten.nl

Categorie: Festivals | Meer over: , , ,
Richard van Bilsen. Eindbaas Zwartekat.nl.