‘Hoeveel grappen kun je maken over je eigen handicap? In het geval van Vincent Bijlo luidt het antwoord: heel veel. (..) Bijlo speelt De Ziener rond een magische put waarin van tijd tot tijd medicinale marihuana wordt gebrand. In die put zit Bijlo’s nieuwe speeltje verborgen: een synthesizer die de cabaretier, tot vervelens toe, aan zijn publiek zal demonstreren. (..) Het verhaal (..) wordt een eindeloze dwaaltocht waarin hij uiteindelijk de weg kwijtraakt. En dat komt niet omdat hij geen `geleiderobot met navigatiesysteem’ heeft, maar eerder omdat het concept dat hij al vele voorstellingen gebruikt, nu toch echt tot de laatste druppel is uitgemolken.’
‘Bijlo verdwaalt’ door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 10 november 2003
‘Bijlo heeft van dit programma een solide conference gemaakt met authentiek engagement. Er is geen verhalende uitgangssituatie, zoals in vorige voorstellingen – hij staat op het toneel, richt zich tot het publiek en beweegt zich verder nauwelijks. Ook het toneelbeeld, dat vroeger nog wel eens overvol was, is nu spaarzaam: de put, de synthesizer en de cabaretier. (..) Het is alsof Bijlo nieuwe energie heeft gevonden na zijn ietwat onevenwichtige vorige programma. (..).
‘Cabaretier Bijlo solide en adrem’ door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 10 november 2003
‘De blinde cabaretier Vincent Bijlo laat ons in zijn nieuwe programma ‘De ziener’ een wereldbeeld zien dat er niet om liegt. Dat doet hij deels als de traditionele conferencier die in scherpe bewoordingen de maatschappelijke vertrutting hekels en deels als filosoof die de met de paradoxen stoeit.(..) Een programma dat door zijn volstrekte compromisloosheid in hoge mate fascinerend en bewonderingswaardigis, maar dat toch ook het gevoel achterlaat dat er nog iets wezenlijks aan ontbreekt (..) eveniets positiefs, graag een slotakkoord waaruit wel enig vertrouwen in de mensheid doorsijpelt.’
‘Vincent Bijlo sombere ziener’ door Eric van der Velden, in: EindhovensDagblad, 11 november 2003
met dank aan: Bumme