In de media

Eind vorige week werd het eerste Crème de la Crème Festival gehouden. Tientallen optredens in drie dagen. Het grootste eenmalige festival dat Mojo Concerts ooit heeft opgezet volgens een eigen concept. En dat brengt een hoop voorbereiding met zich mee. In De Gelderlander zegt Tijl Beckand van Mojo daar het volgende over: “Neem van mij aan dat ik sindsdien geregeld collega’s op de gang ben tegengekomen die vrolijk naar hun voorhoofd wezen. Ze vroegen zich af waar we aan begonnen waren. (..) Hoe dat komt? Tja, artiesten die je tot de crème de la crème van Nederland te bieden (heeft) kan rekenen zijn er genoeg. Maar passen ze ook een beetje bij elkaar als je (ze) op een festival wilt samenbrengen? Hebben ze niet toevallig andere verplichtingen. Wil iemand z’n reputatie op het spel zetten voor de eerste editie van zo’n reusachtig evenement?”

Het is nog niet bekend of Creme de la Creme een jaarlijks terugkerend evenement wordt. Beckand: “Even los van hoe het dit jaar zal gaan, vraag ik me af of je zo’n festival niet heel snel uitholt als je er jaarlijks mee komt. Elk jaar het beste van het beste: heb je dan niet elk jaar dezelfde artiesten?”
‘Een festival als legpuzzel’ door Willem Hoogendoorn, in: De Gelderlander, 26 november 2003

De Volkskrant bezocht het festival.
“Op zaterdagavond is het Haagse Congrescentrum rond acht uur nog een oase van rust. Zangeres Lucretia van der Vloot en haar band spelen voor krap veertig bezoekers. De rust van de zaterdagavondstaat in schril contrast tot de openingsavond waarbij de grote toeloop tot chaos leidde.”
Organisator Tijl Beckand: “Op het festival is vooral uitgaanspubliek afgekomen, dat dacht: ik heb een kaartje voor alle voorstellingen en kan overal snel in- en uitlopen. Zo werkt het niet. Als de zaal vol is, gaan de deuren dicht.” (Dit werd ook op de site duidelijk gemaakt, ZK). Daarbij waren er op het laatste moment nog programmawijzigingen. Zo wilde Freek de Jonge toch geen tweede voorstelling spelen. Beckand: “Toen wij dit hoorden waren de programma’s al gedrukt. Als organisatie ben je dan machteloos en moet je gaan schuiven. Het publiek is dupe geworden.”
‘Grote toeloop nekt amusementsfeest’ door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 1 december 2003

Overigens heeft de redactie van Zwartekat zich prima vermaakt op het festival. Zelfs in de drukte van de vrijdagavond was het goed mogelijk om meerdere voorstellingen te zien, maar daarbij kozen we nadrukkelijk wel voor bepaalde zalen.
In het Volkskrant-artikel zegt Tijl Beckand over een terugkeer van het festival: ‘We gaan eerst lering trekken en kijken of we in 2005 met Crème de la Crème verder gaan.’ In dat geval zullen wij er zeker bij zijn.

HP/DeTijd had vorige week een uitgebreid artikel dat begint met een aardige verhandeling over de vervlakking van het Nederlands cabaret. Dan volgt er een snelle indeling van het Nederlandse cabaret in diverse categorieën: ‘De muzikale fruitmand’ (Acda en De Munnik, Arthur Umbgrove, Veldhuis en Kemper, Maarten van Roozendaal en Theo Nijland), de boze mannen (Lebbis & Jansen, Theo Maassen, André Manuel, ‘het egoland’ (Marc-Marie Huijbregts, Lenette van Dongen, Sanne Wallis de Vries), ‘Cabaret voor blinden’ oftewel het cabaret waar de nadruk op de tekst ligt (Jeroen van Merwijk, Kees Torn, Hans Dorrestijn, Joop Visser), ‘Het staat en maakt grappen’ oftewel stand-up comedy (Jörgen Raymann, Najib Amhali, Javier Guzman, Jan Jaap van der Wal), ‘de pruikendragers’ waarmee de acteurs en imitators worden bedoeld (Plien & Bianca, NUHR, Van  Muiswinkel / Van Vleuten, Vliegende Panters, Droog Brood), ‘De amuseurs’ (Herman Finkers, Brigitte Kaandorp, Bert Visscher, Tineke Schouten) en het artikel eindigt met een lofrede op Hans Teeuwen, die zijn eigen categorie lijkt te vormen.
‘Bij Hans Teeuwen zijn veel fantasieën volkomen ontspoord; maar daarmee geeft hij mogelijkerwijs te kennen dat iets willen zeggen niet altijd even humoristisch is. En daarmee twijfelachtig, als doelstelling voor een cabaretier als hij. Niet voor niets fêteert hij zichzelf als ‘De koning van de lach’. Het gaat hem om ‘Lachen, lachen, lachen!’, maar niet zonder dat hij aangeeft waarom er niets anders van hem verwacht moet worden.
met dank aan: Bumme