Onlangs ging ‘LAM’ het tweede programma van Sara Kroos in premiere. Net als haar eerste programma krijgt deze voorstelling lovende kritieken, met wat kleine aantekeningen.
“Vele malen vertelde Sara Kroos de afgelopen twee jaar dat een podium haar leven draaglijk maakt. Ze heeft met haar tweede programma ‘Lam’ het moment gekozen de lading achter deze opmerking prijs te geven. Pijnlijk helder schildert ze haar verleden en wordt in anderhalf uur duidelijk waar we de reden kunnen vinden van haar gekte, haar onzekerheid en vooral haar woede. (..) Alleen theatermakers met de echte grote klasse zijn in staat van een dergelijk zwaar gegeven (incest, zk) een programma te maken dat intrigeert van begin tot eind. Omdat het in de vorm is gegoten die ver blijft van navelstaarderij en vrijblijvendheid. Sara Kroos heeft, behalve de moed om zo jong al met autobiografisch theater te komen, ook het vermogen met porties gekte, brutale vuilbekkerij, morbide humor, oorverdovende 2003-muziek en een aantal mooie liedjes, naast het hart en de ziel, in ruime mate de lachspieren van haar publiek te raken. (..) in ‘Lam’ staat een vrouw die weet dat ze niet meer ’te jong’ is voor een stevige mening. Het schitterende slotlied ‘Foto van mijn vader’ laat alles op zijn plek vallen. Haar buiging aan het einde moet worden beantwoord met eenzelfde gebaar.”
‘Een buiging voor Sara Kroos’ door Ruud Buurman, in: Haagsche Courant, 16 december 2003
“Sara Kroos, die het Leids Cabaretfestival in 2000 met overmacht won, is waarschijnlijk het grootste talent van de jongste generatie. Ze is een explosieve cabaretiére, die makkelijk improviseert, die geen genoegen neemt met makkelijke grappen, en die het vak buitengewoon serieus opvat. De zang-en pianolessen die ze de laatste jaren heeft genomen betalen zich uit. De composities zijn met sprongen vooruit gegaan. Ook het decor, twee gigantische schapenvellen en een schapenpoef, is mooi en prikkelend. In Honger (haar vorige programma, zk) vatte ze de brandstof van haar motor kort samen: ‘Het broeit, het bruist, het brandt in mij.’ Het is te verwachten dat het nog lang onrustig zal blijven in Sara Kroos. Maar het is aan de regisseur ervoor te waken dat de dijken niet doorbreken”
‘Kroos heeft te veel onrust in het lijf’ door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 15 december 2003
“Haar eerste programma ging over het romantische ideaal en hoe dat in de praktijk vaak tegenvalt. In het tweede wekt ze eveneens de indruk uit eigen ervaring te spreken, met een verhaal over een oom die haar tussen haar achtste en tiende verkrachtte. Maar ze doet er niet larmoyant over. (..) Met kordate, af en toe grofgebekte grappen zet ze zich bovendien af tegen het alom gepropageerde ,,je eigen ding doen” (want wat is dat dan wel?) en de hedendaagse eis om elke dag te genieten. (..) Verder zingt Sara Kroos een paar welluidende, maar soms nogal vormeloze liedjes, en ook heft ze wel eens een tirade aan die een wat gekunstelde indruk maakt. Hoe dichter ze bij zichzelf lijkt te blijven, hoe beter ze is. Als een jonge vrouw die manmoedig haar leven te lijf gaat. ”
‘Sara Kroos kordaat en pesterig’ door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 15 december 2003