Recensies voor Richard Groenendijk.
“In zijn nieuwe solo haalt de cabaretier (..) zwoegers die met zichzelf worstelen voor het voetlicht: een Vlaamse huisvader die zijn dochter naar modellenwedstrijden sleept, een overspannen artiest die in de schijnwerpers staat, omdat hij een Musical Award mag uitreiken maar er liever zelf een had gekregen en een bejaarde vrouw die klaagt over haar levensleed. Uiteindelijk herkent Groenendijk zichzelf in al die zwoegers. (..) Het thema van Ego staat als een huis en de voorstelling kent best aardige grappen, en toch vallen vooral nogal wat zwakke momenten op. Exemplarisch zijn de familieanekdotes. In zijn vorige voorstelling, Nep, waren die familie-inkijkjes bij vlagen hilarisch. De verhalen waar Groenendijk in Ego mee komt, zijn slechts schimmen van eerdere anekdotes. Ook de timing is een probleem. (..) liedjes die opvallen door krachteloosheid en bombastisch taalgebruik (..) Alleen in de improvisaties met het publiek laat hij even zijn krachtige, spontane, vileine spot zien, maar te snel verschuilt hij zich weer in het keurslijf van zijn bedenksels en de regie.”
‘Groenendijk is in Ego zichzelf niet’ door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 2 feb 2004
“Dit vierde soloprogramma staat in het teken van het ego dat je moet koesteren. Groenendijk vindt dat mensen zich zich te veel laten en te weinig zichzelf zijn. (..) Groenendijk vertelt (..) op meeslepende wijze, vol vaart en boeiend van begin tot einde. Hij heeft een prachtige show gemaakt die zeer goed gestructureerd is. Zo komt het basisverhaal over de begrafenis van neef André op drie verschillende momenten terug. Dat zorgt voor herkenning, maar ook voor rust. (..) grappen en grollen (volgen) elkaar in rap tempo op. “
‘Vaart en diepgang bij Richard Groenendijk’ door Gerard Jager, in: Leeuwarder Courant, 10 jan 2004
“Hij kan met zijn vlotte babbel en losse opmerkingsflodders een typetje neerzetten dat zo geloofwaardig is dat je wakker geschud moet worden als dat optreden afgelopen is. Kostelijk. (..) Groenendijk wil meer dan de typetjescabaretier zijn. Hij wil zingen als een grootheid (..) maar hij moet het meer hebben van zijn zangtechniek dan van zijn eigen klankkleur en zangtalent. En hij verschuilt zich in deze voorstelling ook weer achter een ‘showisme’ dat eigenlijk niet aan hem besteed is. Die musicalgrandeur heeft hij niet (..) Als hij dan zijn eigen voorstelling tegen het einde ontleedt, relativeert en ironiseert (..) wordt de theatrale illusie helemaal de nek omgedraaid. (..) Leuk zijn de verhalen rondom zijn zoektocht naar rust, regelmaat en reinheid in een soort kuuroord. De types en observaties die hij daarin beschrijft, zijn levensecht. (..) wat hij beoogt met zijn pathetische gewauwel om eens uit je eigen egorol te springen is een groot raadsel: moraaldwang van een voorbij jaargetij. (..) Zijn kracht is om mensen aan het lachen te maken (..) inhoudelijk word ik in deze voorstelling niet geraakt. Daarvoor is hij als cabaretier te ongevaarlijk en babbelt zijn show lekker voort (..).”
‘Groenendijk overtuigt inhoudelijk nog niet’ door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 12 jan 2004