Zijn impresariaat heeft hem dit keer vergeten te verbieden om het over zijn favoriete bezigheden te hebben: whiskey drinken, sigaren roken en verliefd zijn. Toch heeft Torn heeft voor zijn zevende programma gekozen voor een geheel ander onderwerp: de dood. Het viel hem namelijk de laatste tijd op dat hij van de ene begrafenis naar de andere crematie gaat en daar behoorlijk murw en cynisch van werd. Toch is Dood en Verderf een vrolijke voorstelling waar veel om te lachen valt. Torn weet als woordkunstenaar regelmatig te verbazen met zijn vindingrijke teksten en onverwachte rijm.
Door het gekozen onderwerp van de dood komt Torn hier en daar toch in gebaande paden terecht. Zo wil hij nu bloemen en nu horen wat voor goed mens hij is en niet pas bij zijn begrafenis, iets wat Harrie Jekkers al zong in ‘Nu ik nog leef’. Hij begeeft zich bewust op zo’n pad met het voorlezen grafschriften, zoals Fons Jansen dit vroeger deed. Die van Torn zijn echter zo hilarisch (Lenny Kuhr) en goed gevonden (de electriciën), dat je het hem onmiddellijk vergeeft. Torn doet aan bronvermelding. Het eerste grafschrift dat hij leest is van Fons Jansen. Zo worden er meer collega’s genoemd: Erik van Muiswinkel, Hans Dorrestijn, Drs P, Jochem Myjer en Jules de Corte. Zelfs zijn regisseur en collega-cabaretier Onno Innemee krijgt een plaagstootje. Ook brengt hij een ode aan de eerder dit jaar overleden cabaretier Bert Klunder.
Hoogtepunten zijn de eerdergenoemde grafschriften, het lied met de laatste woorden, manieren om lullig aan je einde te komen en de recensies van begrafenissen. Het verhaal rond het overlijden van zijn vader voelt nog niet helemaal uitgewerkt. Er wordt gerefereerd aan een emotie die eigenlijk pas later zichbaar wordt wanneer Torn zingt over het overlijden van het pasgeboren kindje Josefien. Dit slotlied wordt uiterst serieus gebracht en is een indrukwekkend en gevoelig slot van de voorstelling, waarbij ik diverse waterige ogen in het publiek zag. Verder een pluim voor de mooie subtiele belichting. De projectie van de graven op het podium is een mooie vondst, al mis je die al snel met een verhoogd podium.
Tijdens de premiere was wel duidelijk dat aan het programma nog volop wordt gewerkt. Torn had zijn nummers nog niet geheel in de vingers wat een paar onopzettelijke haperingen opleverde. Maar nu al levert hij een uiterst genietbare voorstelling met ‘Dood en verderf’.