Het bleek een sterke editie. Peter van Rooijen is een overtuigende winnaar met een ingenieus programma, ‘Team Peter’, waarin hij speelt met ‘echt, niet echt en wat het met je doet’. Daarbij toont hij zich een prima zanger, uitstekend gitarist en boeiende verteller. Van Rooijen studeerde in 2008 af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunst Academie
Sijmen de Jong bracht prima pianospel en zijn zang deed bij tijd en wijle aan Theo Nijland denken. Zijn programma ‘Je hoeft niet bang te zijn’ toonde de noodzaak om een streng calvinistisch geloof tegen het licht te houden, aldus de jury.
Eva Crutzen is een sterke komische actrice en hoewel haar programma ‘Hoogtevrees’ minder sterk was dan de andere finalisten was haar spel bijzonder aanstekelijk met enkele memorabele sketches. Het publiek was zeer enthousiast en de publieksprijs kon haar dan ook niet ontgaan. Crutzen studeerde in 2009 af aan de Frank Sanders Academie.
De finale werd gespeeld in de Wim Sonneveldzaal van het DeLaMar in Amsterdam. Via Twitter deed de Zwartekat-redactie live verslag (tussen de optredens door).
–www.amsterdamskleinkunstfestival.nl
foto: Jaap Reedijk
Juryrapporten Amsterdams Kleinkunst Festival 2012 – 25e Concours om de Wim Sonneveldprijs
SIJMEN DE JONG – JE HOEFT NIET BANG TE ZIJN
Sijmen de Jong komt op als een lieve, wat sukkelige clown. Hij ontroert daarmee, maar maakt ook duidelijk dat clowns ook heel erg eng kunnen zijn, dat je bang voor clowns kunt zijn. Een metafoor voor dat wat Sijmen wil vertellen in zijn voorstelling.
Een voorstelling waaruit noodzaak spreekt, de noodzaak om een zo te horen streng calvinistisch geloof tegen het licht te houden. En daarin eigen keuzes te maken. Dat doet Sijmen met een aantal prachtige liedjes, zichzelf sterk begeleidend op de piano, met teksten die bewondering verraden voor tekstschrijvers zoals bijvoorbeeld Theo Nijland. Dat doet hij ook met mooie absurde vondsten. Als hij zijn moeder het Onze Vader hoort bidden kan hij niet anders dan concluderen dat hij – als zoon van een overleden vader- een uitzonderlijk kind moet zijn. Of neem het verhaal van zijn oma. Op haar sterfbed vertelt hij haar weliswaar geen vriendin te hebben, maar wel een goede vriend die lief voor hem is. Oma sluit vredig de ogen en sindsdien voelt hij zich aan haar verplicht om één dag in de week- op haar sterfdag – homosexueel te zijn.
De jury vindt de voorstelling van Sijmen de Jong inhoudelijk de meest interessante van de avond. Zijn verhaal vertelt hij rustig en ontspannen. Ook in deze grote zaal blijft hij met gemak overeind. En ondertussen belooft hij een grote theaterpersoonlijkheid te worden. Vergeleken met de halve finale maakte hij meer een eenheid van de voorstelling. En dan het nieuwe slotlied ‘Marie’. Prachtig!
Met ‘Je hoeft niet bang te zijn’ bewijst Sijmen goed thuis te zijn in de calvinistische traditie. Dat maakt de voorstelling persoonlijk en oprecht. Ook heeft de jury het gevoel dat dit religieus getinte thema nog lang niet uitgeput is. En daarom kijken wij uit naar wat Sijmen de Jong nog meer voor ons in petto heeft.
PETER VAN ROOIJEN EN WILKO STERKE – TEAM PETER
Wat is echt en wat is niet echt ? En hoe erg is het als je dat niet weet ? Want is het niet zo dat het erom gaat wat het met je doet? Peter van Rooijen en zijn begeleider Wilko Sterke spelen een meesterlijk spel met wat waar en wat niet waar is. Meteen bij het begin van de voorstelling kijk je al ademloos toe als Peter zingt over het enge kind dat hij zelf blijkt te zijn. En dan is er het verhaal over het overlijden van zijn vader. Maar dat is niet echt hoor. Of toch weer wel ?
Peter van Rooijen en Wilko Sterke scheppen verwarring in een briljant bedachte voorstelling, die intellect weet te koppelen aan luchtigheid, diepgang aan absurditeit. Ze brengen je in een lift van de ene etage naar de andere. Van een Gouds ziekenhuis naar de binnenwereld van een cabaretier met een black out, die zelfs op band nog een black out heeft. Daarbij weten de makers je als publiek te ontregelen, spelen ze een spel met je verwachtingen .Van Rooijen en Sterke presenteren zich daarbij als een goed op elkaar ingespeeld duo. En bewijzen muzikaal ook erg sterk te zijn. Waarbij Wilko Sterke zich ontpopt tot meer dan een begeleider. Wilko bewijst dat zo’n rol nooit onderschat mag worden. Het duo dat ze zijn krijgt een mooie bevestiging in het schitterende slotbeeld. Een schitterend slotbeeld van een voorstelling die veel indruk heeft gemaakt op de jury.
EVA CRUTZEN EN JERRY BLOEM – HOOGTEVREES
In haar programma ‘Hoogtevrees’ excelleert Eva vooral in de types die ze speelt. Want Eva is vooral een speler. Hilarisch zijn bijvoorbeeld de scenes waarin ze mee rent met haar vriendin op de racefiets. En de begrafenisscene waarbij haar telefoon als vanzelfsprekend blijft overgaan. De jury zag een kleine vrouw ontzettend stevig op een groot podium staan. Eva laat zien over een enorme portie speltechniek te beschikken. En met die techniek sleepte ze ons mee in een voorstelling die staat voor haar generatie. Ze verraste ons door het openingslied bovenop de vleugel te zingen, waar we haar gisteren nog de kritiek meegaven dat ze haar liedjes te statisch enkel en alleen achter de microfoon zong. En wat zong ze goed vanavond: spatzuiver en mooi! Het toneelbeeld is verzorgd, maar wat braaf. Maar gelukkig is daar Jerry Bloem met zijn prachtige vetkuif en zijn er de schoenen met lucht eronder die Eva zonder twijfel nog veel verder zullen brengen in het theater.
Dit allemaal gezegd hebbende moet de jury alle drie de finalisten een groot compliment maken over het niveau dat zij deze avond bereikten. Dat niveau was hoger dan tijdens de halve finale. Daarmee hebben ze hun huid zeer duur verkocht.