nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Nieuws

Gina Broeders overleden

Gisteren overleed Ginda Broeders, ookwel bekend als Gina-de-hond van haar baasje René M. Broeders. Daardoor was ze bij zo’n duizend voorstellingen van improgroep Op Sterk Water te zien. René schreef haar in memoriam.

Het komt niet vaak voor, dat je 17 jaar lang mag genieten van een trouwe vriend, reisgenoot, metgezel en podiumcollega. Met Gina-de-hond was dat het geval.

Toen we haar destijds uit het asiel in Bonn haalden was ze voor alles en iedereen bang. En ze kon nog niks, zelfs geen pootje geven. Tientallen trucjes, kunstjes, slimmigheden en avonturen later was gelukkig ook de angst zo goed als verdwenen.

Welke hond kan nou elk commando in het Duits en Nederlands? Welke hond blijft doodstil zitten voor een foto, op welke gekke plek dan ook? Of rent op het trottoir terwijl je zelf op de weg fietst, stoppend bij elk kruispunt. Of maakt op verzoek van een collega een verboden Duits gebaar?

Het eerste jaar was ze ondeugend en at in de auto de handrem en het frontje van de radio op. Toen ik op tournee in Duitsland met haar voor het eerst in een hotel was, lag de volgende ochtend de hele kamer vol kleine piepschuim bolletjes, die ze de hele nacht van de muren geknaagd had. Toch leerde ze snel, bijvoorbeeld om stil op het podium te blijven liggen tijdens de voorstellingen die ik met de Duitse improvisatiegroep Springmaus speelde. ‘Liegen bleiben!’, anders zou er niemand meer aandacht voor onze witzen hebben. Zo’n honderd voorstellingen toerde ze mee door Duitsland, maar er waren avonden, dat ze ineens naast ons op het podium stond, terwijl het nog geen pauze of einde voorstelling was. Het was voor ons een raadsel, waarom ze ineens opstond. Het heeft maanden geduurd tot we het snapten. We vroegen aan het publiek een land voor het songfestival wat we improviseerden en iemand riep dan ‘China!’, precies, klinkt als Gina.

Daarna begon ik met de improtheatergroep Op Sterk Water en was ze onze vaste mascotte in zo’n duizend voorstellingen in Nederland en België. We smokkelde haar talloze scholen binnen of bij deftige bedrijfsoptredens. Ze had altijd een speciaal cirkeltje van licht, waar ze liefst precies naast ging liggen.

Zo’n vijf jaar geleden ging ze met pensioen, maar kreeg nog twee keer een bijzondere opdracht: de huishond van het Dolhuis spelen in de Haagse locatievoorstelling van Opera2Day. Ze sukkelde achter ons aan en zorgde voor de gemoedelijke sfeer tussen de zware lamenti en monologen.

Afgelopen week werd ze steeds vermoeider en wilde niet meer eten. Ze had besloten dat het genoeg was, denk ik. Gisteravond is ze rustig dood gegaan.

Het is wel stilletjes, zo zonder snurken, zonder vragende blik bij de koelkast wanneer ze wist dat er nog precies één worstje in lag. Zonder kwispelen. En zonder de allerliefste trouwe hondenogen, die onvoorwaardelijk lief hadden. Altijd.

Categorie: Divers | Meer over: , ,
Richard van Bilsen. Eindbaas Zwartekat.nl.