nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Nieuws

Groninger Studenten Cabaret Festival – finale

Voor het derde achtereenvolgende jaar bezoekt de Zwartekat redactie de finale van het Groninger Studenten Cabaret Festival. Vorig jaar nog als jurylid, maar ditmaal opnieuw als verslaggever. In een volle Stadsschouwburg werd alweer de 18e editie georganiseerd en dat is bij het bestuur van vrijwilligers in goede handen. Opmerkelijk aan deze editie is dat de organisatie er ook in geslaagd is om voor een goede omlijsting te zorgen. De avonden werden prima gepresenteerd door respectievelijk Ruben & Nathan, Pien Ankerman en Raoul Heertje. En de gastoptredens waren van een hoog niveau met Ernst van der Pasch, Ronald Goedemondt en Javier Guzman. Alleen vraag ik me af wat Maxim Hartman opnieuw samen met Pieter Bouwman in een jury doet. Wie hun schandelijke optreden als juryleden bij Cameretten 2003 had gezien (zeer aanwezig bij de prijsuitreiking, Hartman trok de microfoon uit handen van de presentator) zou zo’n combinatie zeker niet weer aanmoedigen. Gelukkig hielden ze zich in dit keer. De jury bestond verder uit impresario Hans Lansink, kleinkunstenares Neske Beks en Steven Peters, programmeur van Theater Bellevue/Nieuwe de la Martheater.

Als eerste zag ik Ewout en Etienne met het programma ‘Onze vader’. Na een alternatief smurfenlied en een gescripte improvisatie, waagden de heren zich aan de actualiteit. Dat is goed bedoeld, maar als je vervolgens de buikpijn van Arafat verklaard met ‘heeft hij ook eens een opgeblazen gevoel’ en ‘Hij schijnt leukemie te hebben.. maar ja, wat daar nu zo leuk aan is’, dan spat het glazuur van mijn tanden. Na nog wat zwakke momenten komen ze echter goed terug met ‘Leren jas’, een enigszins traditioneel cabaretlied met aan het eind een flinke twist in het verhaal. Het lied zit goed in elkaar en wordt fraai muzikaal ondersteund. Na een erg grappige persiflage op de ‘Crocodile hunter’ met het mooiste meisje uit de zaal blijkt Ewout vervolgens ook nog eens een akelig goede Youp van ’t Hek-imitatie neer te zetten. De overgangen zijn lang niet altijd even sterk, maar dat kan komen omdat de heren deze 30 minuten uit een langer programma hebben getild. Ewout lijkt met het meer kwaadaardige personage beter op zijn plek als Etienne die soms wat al te nadrukkelijk de goeie sul speelt. Of een zuster in een operatiekamer-sketch die wel erg schools aandoet. Na een even zwakke crosstalk over meisjes revancheren de heren zich weer met een prachtige visuele interpretatie van ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen. Zinnen uit de tekst worden daar op absurde wijze uitgebeeld. Zelf zou ik dit een mooi einde hebben gevonden, maar dat is niet mogelijk door de opbouw van het verhaal. Er volgt nog een mooi gevonden combinatie van een zelfmoordterrorist en ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld, voordat God (die verbazend veel als Menno Nicolai klinkt) een einde aan dit optreden maakt. ‘Onze vader’ bevat goeie stukken, maar ik vond het over de gehele linie toch net iets te wisselvallig. Het publiek was echter laaiend enthousiast.

Ozzy en Tom, oftewel Ewout Ongering en Thomas Buys, spelen hun programma ‘Zwart-wit’, een verzameling sketches zonder duidelijk onderling verband. Zelf zien ze het ook meer als zap cabaret. Als twee monniken zingen ze het hilarische ‘lied’ ‘Niet te doen’, gevolgd door het al even leuke ‘Zwart-wit’ waar ze als heuse 2-mans boyband alvast aankondigen dat ze vanavond gaan winnen. De sketch bij de slager komt tot drie keer terug in dit programma, maar telkens in een net andere variant. Wellicht bedoelt als suggestie van samenhang. Leuker is de sketch waarbij Tom zich steeds vrouwelijker voordoet als briefschrijfster naar de Fancy en steeds slechtere adviezen terugkrijgt. Knap is het dat ze het publiek weten te vermaken met allerlei weetjes over the Beach Boys, Jan & Dean en het spinnetje Ferdinand. De imitatie van het paard Salinero van Anky van Grunsven lijkt toch iets te ver gezocht. Taalkundig leuk gevonden is de dialoog tussen twee Amsterdammers over hun Amsterdam waarbij steeds meer klinkers niet op de juiste plaats staan. Een ogenschijnlijk flauwe sketch met schmink blijkt een goed gevonden aanloop te zijn voor het lied ‘Help de Panda’, waarbij de titel niet geheel de lading dekt.

Mark van Vliet maakt met zijn programma ‘Hard geworden zacht’ een drukke indruk. Hij loopt heen en weer over het podium en spuwt zijn teksten in hoog tempo het publiek in. Met zijn bewegingen en dictie doet hij me soms erg denken aan Martin van Waardenberg. Na het lied ‘Moslim vrouw’ waarin hij zijn gal spuwt over de Nederlandse vrouw, maakt hij zich boos over Leiden en dan speciaal op de meiden uit Leiden. Hij laat zich van zijn zachtere kant zien als hij opbiecht in zijn jeugd verliefd te zijn geweest op tekenfilmfiguurtjes, al snapt hij nu niet hoe hij zich toen zo in de maling heeft laten nemen. Ook bij Van Vliet moeten de smurfen het ontgelden, waarbij hij een ietwat gezochte paralel trekt tussen Gargamel en Fortuyn. Het lied dat hij schreef om het verhaal van Jezus beter aan de man te brengen komt dan toch een stuk beter uit de verf. Van Vliet vertelt over zijn antroposofische vriendin en haar racisme. Zelf moet hij daar niks van hebben, maar uit de voorbeelden die hij geeft blijkt grappig genoeg het tegenovergestelde. Van Vliet heeft goeie ideĆ«en, maar de uitvoering laat nog te wensen over. Het is druk en lijkt daarmee een vol programma, maar vaak is het teveel geschreeuw en te weinig wol.

Na het sterke gastoptreden van Javier Guzman, die nieuw materiaal speelde uit zijn programma ‘Ton Zuur’, maakte de jury de uitslag bekend. Ze waren niet helemaal onder de indruk van het niveau en de originaliteit onder de deelnemers. Vaak waren grappen belegen en zag de jury zelfs neigingen tot leentjebuur. De juryrapporten:
“Mark van Vliet bruist van de energie en heeft een wonderlijke motoriek, hij stuitert van het podium af. Hij probeert de zaal handig te bespelen. Zijn hoge tempo suggereert een spervuur aan grappen, maar wij vinden dat hij daarmee een gebrek aan inhoud verhult. De parabel over de smurfen is intelligent uitgewerkt en graag hadden wij meer van dit soort scenes gezien. Wij zijn benieuwd wat er gebeurt als Mark zijn talent niet alleen maar gebruikt om te scoren.”

“‘Onze Vader’ van Ewout & Etienne is soepel gecomponeerd, met een kop en een staart en heldere overgangen. De hilarische bewerking van Bohemian Rapsody beschouwen wij als een van de hoogtepunt van dit festival. De voorstelling is aangenaam. Wel vinden wij dat het spel nog de nodige aandacht verdient. Performance en uitstraling schieten tekort. Wij hopen dat hun talent door ervaring rijpen kan.”

“Wij waarderen het gemak, het enthousiasme en de charme waarmee Ozzy en Tom op het podium staan. Wat opvalt is hun bewegelijkheid en muziekaliteit. Hoewel niet alle scenes even sterk zijn, zijn wij erg gecharmeerd van het openingslied ‘Niet te doen’, ‘Lieve fancy’ en het N-sync dansnummer. Ozzy en Tom zijn mooi op elkaar ingespeeld en vullen elkaar goed aan.”

Juryvoorzitter Steven Peters deelde tot ongenoegen van het publiek mee dat ze dit festival geen winnaar van de persoonlijkheidsprijs hadden gezien. Deze werd dan ook niet uitgereikt. Waarna presentator Raoul Heertje tegen het publiek zei: “Ik hoop dat jullie niet hebben lopen fokken en je werk wel hebben gedaan.” En dat had het publiek. De publieksprijs ging naar het duo Ewout en Etienne. De jury trok echter een eigen plan en koos voor Ozzy & Tom. Een beslissing waar ik het eens mee kan zijn. Ozzy en Tom maakten over de hele linie toch de sterkste en best uitgevoerde voorstelling. Al is het jammer dat ze niet zo de grenzen opzoeken zoals de andere twee deelnemers wel deden.

door Richard van Bilsen

www.gscf.nl
www.ewoutenetienne.nl

Categorie: Festivals | Meer over: , , ,
Richard van Bilsen. Eindbaas Zwartekat.nl.