Journaal 25

Rondvaartboot Avondrood

Het eerste wat de jongens deden vanmorgen was vier boterhammen met pindakaas eten omdat ze zo weinig energie hadden en zo moe waren. Onno is al weken ziek, zwak en misselijk en kwam vanmorgen om 10:15 de loods binnen in zijn wollen vest terwijl het buiten 25 graden was. Het lijken wel een stelletje bejaarden. Het plassen in de broek van Onno (zie journaal 24) heeft niks te maken met hard moeten lachen, maar meer met het vergeten van zijn indepent slip. Noël zeurt dat zijn kies weer aan het ontsteken is (zie journaal 08). Hij loopt de hele dag met zijn vinger in zijn mond, en is volgens mij met kukident zijn kunstgebit aan het vastplakken. Silvester staat na één scene al te hijgen als een astma-patiënt van 73 die net de cooper-test heeft afgelegd. Met een handdoek probeert hij de eindeloze stroom zweet weg te deppen. En Emiel is inmiddels zo'n broos mannetje geworden dat hij zichzelf vandaag een blauw oog heeft geslagen met een zuurstofslang.

De voorstelling heet nu tijdelijk Rondvaartboot Avondrood. Ik zeg tijdelijk want na de lunch gebeurt er iets. Ze proberen voor de 60ste keer een doorloop te doen die weer verzandt in discussies en alle scenes opnieuw zetten. Ze raken er zichtbaar van in de war want telkens denken ze dat ze het verhaal nu toch eindelijk wel rond hebben, en dan blijkt het toch nog niet goed te zijn. En dat komt simpelweg doordat ze nu aan het spelen en acteren zijn. Pas dan merk je waar de gaten zitten en waar het verhaal inkakt of onlogisch wordt. Dus elke dag worden weer scenes geschrapt, verandert of bijgeschreven. Elke dag komen ze een stapje dichter bij de uiteindelijke vorm van de voorstelling. En hoe dichterbij, hoe heftiger de discussies. Vandaag heb ik Silvester zelfs "godverdomme!" horen roepen, omdat hij er niet uitkwam. Irritaties lopen hoog op en ieders geduld wordt op de proef gesteld. Het vriendschappelijke en speelse tikje van Silvester tegen het hoofd van Emiel wordt steeds harder, en Emiel begint steeds harder terug te rammen. De lach erna van "wat zijn we toch goede vrienden" wordt steeds geforceerder en minder geloofwaardig.

Maar ik moet even heel eerlijk zijn nu: wat hebben ze hard gewerkt vanmiddag! Keihard!!! Ze zijn allemaal zo creatief en kritisch tegelijk. Ze willen allemaal dat de voorstelling zo mooi en goed mogelijk wordt. Ze geven allemaal de volle 100%. En soms tolt het in hun hoofden omdat ze het overzicht even kwijt zijn, maar dan is er altijd weer een ander die met een frisse blik de boel weer op de rails krijgt. Het lijkt wel op een bevalling. En dat gaat niet zomaar. Daar komt heel wat bloed, zweet en tranen bij kijken. En heel wat "godverdommes". De weëen zijn begonnen en nu moeten ze gaan bevallen. En dat valt niet mee. Zeker niet als je bejaard bent.

Jantijn Prins

Quote van de dag: "Iedereen heeft wel eens met zijn lul vast gezeten in een stofzuigerslang"